หยุนหนีขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน ก่อนสั่งให้ชิวถังเชิญคนเข้ามา
หมอหลวงเจียงมีใบหน้าซูบผอม ถือหีบยาเดินเข้ามา เขาคารวะอย่างนอบน้อม แล้วจึงนั่งลงบนเก้าอี้เตี้ยข้างตั่ง
หยุนหนีวางมือลงบนหมอนรองจับชีพจร หมอหลวงเจียงใช้นิ้วสามนิ้วแตะลงบนข้อมือของนางผ่านผ้าเช็ดหน้าผืนหนึ่ง ก่อนหลับตาตั้งสมาธิ
ครู่หนึ่ง เขาก็เอ่ยว่า “ชีพจรของเจี๋ยอวี๋อ่อนและเบา ทั้งยังมีภาวะเลือดลมพร่อง ตับติดขัดจนลมปราณไหลเวียนไม่สะดวก เกรงว่าช่วงนี้จะใช้ความคิดมากเกินไป ประกอบกับร่างกายอ่อนแอ จำเป็นต้องบำรุงอย่างดีพ่ะย่ะค่ะ”
“กระหม่อมจะจัดยาอุ่นบำรุงให้สองเทียบ เจี๋ยอวี๋ทรงเสวยต่อเนื่องเจ็ดวันก่อนพ่ะย่ะค่ะ อีกทั้งยังมียาบำรุงลมปราณและกล่อมประสาทหนึ่งขวด ให้เสวยครั้งละหนึ่งเม็ด เช้าและเย็นพ่ะย่ะค่ะ”
พอได้ยินว่าต้องกินยาจีนมากมายขนาดนี้ มุมปากของหยุนหนีก็กระตุก นางกลัวของขมที่สุด จึงคิดจะปฏิเสธ “หมอหลวงเจียง ยานี่จำเป็นต้องกินจริง ๆ หรือ? ข้ารู้สึกว่าร่างกายตัวเองแข็งแรงดีนะ”
เดิมทีหมอหลวงเจียงได้รับพระบัญชาจากฮ่องเต้ให้มาตรวจชีพจรเหล่าพระสนม ก่อนเขาจะมา ฮ่องเต้ผู้ไม่เคยสนใจสตรีกลับเปลี่ยนท่าทีเป็นคนละคน ถึงกับกำชับเป็นพิเศษให้เขาจัดยาสำหรับเจี๋ยอวี๋เพื่อบำรุงร่างกาย ให้นางได้รับความโปรดปรานและตั้งครรภ์ได้ หากเจี๋ยอวี๋ไม่ชอบรสขมจนไม่ยอมกิน ก็ให้เขาหาวิธีปรับตำรับยาให้กลืนง่ายขึ้น
ก่อนมา เขาก็พอเดาได้แล้วว่าเจี๋ยอวี๋หยุนคนใหม่ผู้นี้คงเป็นหญิงงามที่ได้รับการทะนุถนอม
หมอหลวงเจียงรักษาคนมาหลายปี พบเห็นพระสนมในวังหลังยอมดื่มยาอะไรก็ได้เพื่อแย่งชิงความโปรดปรานจนชินตา นี่เป็นครั้งแรกที่พบคนรังเกียจรสขมจนอยากปฏิเสธ แต่ฮ่องเต้กลับยังทรงตามใจ ทั้งยังคิดเผื่อนางไว้ล่วงหน้าเสียทุกอย่าง