มาไม่มาตั้งนาน ดันโผล่มาตอนที่นางกำลังจะทำเรื่องไม่ดีพอดี
หยุนหนีนิ่งค้างอยู่กับที่ มือที่ยกชามยาไว้ก็ไม่รู้จะวางลงดีหรือไม่
ขนตาของนางไหวระริก ก่อนจะฝืนยิ้มออกมา “หม่อมฉัน...หม่อมฉันเห็นว่ายาร้อนเกินไป เลยอยากถือเดินไปเดินมา รับลมสักหน่อย จะได้เย็นเร็วขึ้นเพคะ”
เซียวจิ่งเหยากระตุกมุมปาก แต่ไม่ได้เปิดโปงนาง เพียงยื่นมือออกไป “มานี่”
หยุนหนีถือชามยา เดินอืดอาดเข้าไปหา
เซียวจิ่งเหยาจับจ้องนาง นางก้มตาลง ขนตากะพริบพรึบพรับ ริมฝีปากเม้มแน่น ดูร้อนตัวเสียจนปิดไม่มิด
เขารับชามยาจากมือนาง “เราให้หมอหลวงมาปรับร่างกายให้เจ้า แต่เจ้ากลับจะเททิ้งเสียอย่างนั้น”
หยุนหนีเงยหน้ามองเขา เถียงเสียงเบา “มันขมเกินไป...”
“เอาแต่ใจ” เซียวจิ่งเหยากุมมือนาง พาไปนั่งข้างเตียงในห้องบรรทม “ขมก็ต้องดื่ม ร่างกายเจ้าอ่อนแอ หากไม่บำรุงให้ดี ต่อไปจะมีแต่ต้องทนทุกข์”
หยุนหนีเม้มปาก ไม่เอ่ยอะไร
ขณะที่นางกำลังคิดหาทางต่อรองอีกสักสองประโยค เซียวจิ่งเหยาก็ยกชามยาขึ้นมายื่นตรงหน้านางแล้ว “ดื่มเอง หรือจะให้เราป้อน?”
หยุนหนีจ้องน้ำยาสีดำคล้ำในชาม ก่อนหลับตาลงอย่างยอมจำนน แล้วจิบจากมือเขาไปคำหนึ่ง
น้ำยาขมจางกว่าที่นางคิดไว้ รสที่ติดปลายลิ้นยังมีหวานอ่อน ๆ ดูท่าหมอหลวงจะไม่ได้พูดโกหก ตำรับยานี้ปรับปรุงแล้วจริง ๆ จึงไม่ขมเท่าเดิม แต่กลิ่นยายังคงไม่น่าพิสมัย
ใบหน้าของนางย่นเข้าหากันเป็นปม กว่าจะกลืนลงไปหมดได้ก็แทบแย่ เซียวจิ่งเหยาก็ยัดผลไม้เชื่อมที่เตรียมไว้ล่วงหน้าเข้าปากนาง รสหวานแผ่ซ่านกลบกลิ่นยา