บทที่ 123 พระสนมตัวป่วนผู้เป็นโล่กำบัง (10)
เซียวจิ่งเหยาพาคนออกไปอย่างรวดเร็ว รอยยิ้มอ่อนโยนบนใบหน้าของไทเฮาหลิวพลันเลือนหายไปจนหมดสิ้น
ผ่านไปครู่ใหญ่ เสียงเพล้งก็ดังขึ้น นางปัดถ้วยชาบนโต๊ะตกลงพื้นจนแตกกระจาย น้ำเสียงกรุ่นโกรธอย่างแท้จริง “ฟังที่เขาพูดเมื่อครู่สิ นี่ถึงกับระแวงข้าต่อหน้าต่อตาแล้ว”
แม่นมคังยืนก้มหน้าอยู่ข้าง ๆ ไม่กล้าปริปาก ได้แต่ส่งสายตาให้ขันทีหน้าประตูอย่างเงียบเชียบ บอกให้เขาปิดประตูตำหนัก
เมื่อประตูตำหนักปิดสนิท นางจึงขยับเข้าไปใกล้ครึ่งก้าวแล้วปลอบว่า “เหนียงเหนียงโปรดระงับโทสะ ฝ่าบาทยังทรงพระเยาว์ ชั่วขณะจึงถูกหญิงแพศยานั่นทำให้ลุ่มหลงก็เป็นได้ อย่างไรเสียทางกรมวังก็ยังทำตามคำสั่งเหนียงเหนียงอยู่ เลือกคนที่ไว้ใจได้สักสองคนไป แม้ต่อหน้าจะเป็นคนของฝ่าบาท แต่ลับหลังก็ยังเป็นคนของเหนียงเหนียงมิใช่หรือเพคะ”
“ถ้าเป็นอย่างนั้นก็ดีไป” ไทเฮาเหลือบมองนาง “ผู้ดูแลกรมวังเป็นคนที่ฮ่องเต้แต่งตั้งขึ้นมาเองเมื่อหลายปีก่อน ต่อหน้าทำเหมือนไม่เอนเอียง แต่ลับหลังเกรงว่าคงเป็นคนของเขาไปหมดแล้ว”
สีหน้าแม่นมคังเปลี่ยนไปเล็กน้อย “เช่นนั้นเหนียงเหนียงหมายความว่า...”
ไทเฮาหลิวหยิบลูกประคำหยกเขียวขึ้นมาคลึงทีละเม็ดอย่างเชื่องช้า
ผ่านไปครู่หนึ่ง นางจึงแค่นหัวเราะ
“องค์ชายที่โตเป็นผู้ใหญ่แล้วของอดีตฮ่องเต้ในตอนนั้น คนที่ตายก็ตาย คนที่ถูกปลดก็ถูกปลด คนที่เจ็บป่วยก็ป่วย เหลือคนที่พอจะแย่งชิงบัลลังก์ได้สักคนก็ไม่มีใครเอาการเอางาน”