“เจ้าส่งข่าวถึงเซียวจิ่งเหยาผ่านดอกไม้พวกนี้หรือ?”
เซียวจิ่งโหยวเดินมาหยุดด้านหลังนาง ก่อนเอ่ยถามพร้อมรอยยิ้ม
หยุนหนีสะดุ้งกับเสียงของเขา แล้วก็ยิ่งตกใจกับความหมายในคำพูดจนบัวรดน้ำในมือร่วงลงพื้น
อ๋องผิงรู้เรื่องเข้าแล้ว เขาจะโกรธจนฆ่านางหรือเปล่า?
“วางใจเถอะ ข้ายังไม่ถึงกับฆ่าเจ้าเพราะเรื่องแค่นี้หรอก”
เซียวจิ่งโหยวคงเดาความคิดของนางได้ จึงเสริมขึ้นมา
เขามาถึงจุดนี้แล้ว ต่อให้ไม่มีผู้หญิงคนนี้คอยส่งข่าว ความพ่ายแพ้ก็เป็นเพียงเรื่องของเวลาเท่านั้น
สำหรับเขา แค่ได้ทำให้เซียวจิ่งเหยากับไทเฮาขุ่นเคืองใจสำเร็จ ก็ทำให้ช่วงเวลาที่ผ่านมาเป็นสุขพอแล้ว
อีกทั้งวันดี ๆ ของไทเฮาก็เหลืออีกไม่มากนัก ระหว่างที่ถูกเซียวจิ่งเหยาล้อมไว้ เขาเองก็เคยส่งข่าวไปทางนั้นอยู่หลายครั้ง
แต่ข่าวเหล่านั้นกลับไร้คำตอบ เห็นได้ชัดว่าฝั่งไทเฮาเองก็กำลังเอาตัวไม่รอด
เขาประเมินเซียวจิ่งเหยาต่ำไปจริง ๆ มองจากตอนนี้แล้ว หากคนที่ขึ้นครองบัลลังก์ในปีนั้นเป็นเซียวจิ่งเหยา ดูท่าก็คงไม่ทำให้เขาคับข้องใจนัก
“ทุกวันเจ้าเอาแต่ดูแลดอกไม้พวกนี้ ไม่รู้สึกเบื่อบ้างหรือ?”
หยุนหนีเช็ดดินออกจากมือ ก่อนลุกขึ้นตอบเขา
“ก็ไม่ได้สนุกอะไรหรอก แค่ว่าง ๆ เลยหาอะไรทำ”
เซียวจิ่งโหยวเดินไปนั่งข้างโต๊ะหินในลาน สายตายังคงมองดอกไม้เหล่านั้น “ตอนอยู่ในเขตศักดินา เจ้าก็ปลูกพวกนี้ด้วยหรือ?”
หยุนหนีนั่งลงตรงข้ามเขาแล้วพยักหน้า “อืม”
เซียวจิ่งโหยวไม่ได้ใส่ใจกับท่าทีเย็นชาของนาง เขาเพียงอยากหาใครสักคนพูดคุยด้วย จึงเอ่ยราวกับชวนคุยเล่นว่า “หลายปีที่ข้าอยู่ในเขตศักดินา ก็ปลูกอะไรไว้บ้างเหมือนกัน”