ขันทีซุนรีบก้าวเข้ามา คุกเข่าถวายคำนับ ก่อนหยิบจดหมายฉบับหนึ่งออกจากแขนเสื้อ แล้วยื่นถวายด้วยสองมือ
“เหนียงเหนียง อ๋องผิงเพิ่งส่งคนมามอบให้พ่ะย่ะค่ะ คนผู้นั้นทิ้งไว้เพียงจดหมาย ส่วนร่องรอยของเขา บ่าวสืบหาไม่พบพ่ะย่ะค่ะ”
ไทเฮารับจดหมายมา คลี่กระดาษออก บนจดหมายมีข้อความเพียงไม่กี่บรรทัด ลายมือหนักแน่นทรงพลัง
ขอไทเฮาทรงพิจารณา: เจาอี๋เฉินและทารกในครรภ์ถูกกำจัดแล้ว เรื่องมาถึงขั้นนี้ ท่านกับข้าต่างก็ไม่มีทางถอย
ข้าตัดสินใจจะชูธงขึ้นด้วยข้ออ้างว่ากำจัดขุนนางชั่วข้างกายฮ่องเต้ แล้วตั้งตนเป็นใหญ่ หากไทเฮายินดีช่วยเหลือ เมื่อสำเร็จแล้ว ไทเฮาก็ยังคงเป็นไทเฮา เกียรติยศและความรุ่งโรจน์ไม่เปลี่ยนแปลง
หากไทเฮาไม่เต็มใจ ข้าก็ไม่บังคับ เพียงแต่เซียวจิ่งเหยามีปีกกล้าขาแข็งแล้ว ครั้นถึงวันสะสางบัญชี ไทเฮาคิดว่าเขาจะละเว้นผู้ใดหรือ?
หลังไทเฮาหลิวอ่านจบ ใบหน้าก็เขียวคล้ำด้วยความโกรธ นางสะบัดมือทีหนึ่ง ถ้วยชาพลันตกกระแทกพื้น เศษกระเบื้องแตกกระจายไปทั่ว
แม่นมคังกับขันทีซุนตกใจจนคุกเข่าลงพร้อมกัน ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง
“เซียวจิ่งโหยว!” ไทเฮากัดฟัน น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเคียดแค้น “เขากล้าข่มขู่ข้าถึงเพียงนี้!”
อกของนางกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง มือที่กำกระดาษจดหมายไว้สั่นไม่หยุด
เซียวจิ่งโหยวลงมือก่อนแล้วค่อยรายงาน สังหารเจาอี๋เฉิน ทำให้นางไม่มีทางถอยอีกต่อไป ไม่ก็ต้องยืนอยู่ข้างเขา ไม่เช่นนั้นก็รอให้เซียวจิ่งเหยามาสะสางบัญชี
แต่ท่าทางของเซียวจิ่งเหยาในวันนี้ชัดเจนว่าเกลียดนางเข้ากระดูก หากปล่อยให้เขาครองบัลลังก์ได้อย่างมั่นคง คนแรกที่เขาจะจัดการก็คือนาง ไทเฮาผู้นี้
หลายปีมานี้เขาอดทนเก็บงำ ไม่แสดงตัว ก็เพียงเพราะกำลังยังไม่แข็งแกร่งพอ บัดนี้แม้แต่เครือข่ายลับที่อ๋องผิงวางกำลังสั่งสมมาหลายปีในเหอเหอ เขาก็ยังถอนรากถอนโคนได้ อำนาจของเขาล้ำพ้นการควบคุมของนางไปนานแล้ว