【โฮสต์ นี่เป็นโอกาสสุดท้ายที่จะทำภารกิจให้สำเร็จ ฉันปิดกั้นความเจ็บปวดให้คุณแล้ว】
ในเวลาเดียวกัน เสียงเร่งรัดของระบบก็ดังขึ้นในหัว
หยุนหนีผลักเซียวจิ่งเหยาที่อยู่ตรงหน้าออกไปตามสัญชาตญาณ
ชั่วพริบตา ทวนยาวก็พุ่งมาถึง
ที่จริงนางไม่รู้สึกเจ็บเลย เพียงเห็นทวนเล่มนั้นแทงทะลุอกของตน แล้วเห็นสีหน้าตื่นตะลึงจนแทบสิ้นหวังของเซียวจิ่งเหยา
ลูกธนูนับไม่ถ้วนพุ่งลงมาจากฟ้า ยิงเซียวจิ่งโหยวผู้ขว้างทวนเล่มนั้นจนพรุนไปทั้งร่าง
เลือดทะลักออกจากปากเซียวจิ่งโหยว เขามองหยุนหนีที่ล้มลงพร้อมกับตนอย่างสิ้นหวัง
เขาไม่คิดเลยว่าหญิงที่ดูเหมือนไม่ใส่ใจอะไรทั้งนั้น จะยอมทำเพื่อเซียวจิ่งเหยาได้ถึงเพียงนี้
ดูเหมือนเมื่อเทียบกับการไม่ได้ครองบัลลังก์ หรือแม้แต่การถูกลูกธนูนับหมื่นปักร่างจนตาย ความริษยาที่เซียวจิ่งเหยาได้รับความรักจากนางเช่นนี้ กลับยิ่งสุมแน่นอยู่ในใจเขา
เหตุใดจนถึงยามนี้ ยังมีคนเลือกเซียวจิ่งเหยาอีก
แต่ไม่นานนัก เมื่อเห็นท่าทางเจ็บปวดราวหัวใจแหลกสลายของเซียวจิ่งเหยา เขาก็หัวเราะออกมาอีกครั้ง
อย่างน้อยเขาก็ตายแล้ว นางก็ตายแล้วเหมือนกัน
เซียวจิ่งเหยามือสั่นขณะรับร่างหยุนหนีไว้ น้ำตาเม็ดโตไหลพรั่งพรูออกจากดวงตา
สิ่งที่เจ็บปวดยิ่งกว่าการสูญเสีย คือการได้กลับคืนมาแล้วต้องสูญเสียอีกครั้ง
หยุนหนีไม่คิดว่าก่อนตายยังจะได้เห็นเซียวจิ่งเหยาร้องไห้ คนที่ทั้งน่าหงุดหงิดและหยิ่งยโสเช่นนี้ก็ร้องไห้เป็นด้วยหรือ
ตายแล้วนางคงหลุดพ้นจากโลกนี้ได้สินะ ก่อนจากไปควรพูดอะไรดี ๆ สักหน่อยไหม