เซียวจิ่งโหยวยากจะบอกได้ว่า ทุกสิ่งที่เขาทำอยู่ในตอนนี้เป็นไปเพื่อบัลลังก์ หรือเป็นเพราะความคับแค้นที่สั่งสมอยู่ในใจมานานกันแน่
นับตั้งแต่เซียวจิ่งเหยาขึ้นครองบัลลังก์ ความคับแค้นเช่นนี้ก็ติดตามเขาราวกับเงา
พวกเขาต่างมีชะตากรรมในราชสำนักและฝ่ายในคล้ายคลึงกัน มารดาสิ้นใจตั้งแต่ยังเยาว์วัยเหมือนกัน ไม่ได้รับความสำคัญจากอดีตฮ่องเต้เหมือนกัน เพียงเพราะเขาอายุมากกว่าไม่กี่ปี จึงหมดสิทธิ์แข่งขันเป็นครั้งสุดท้าย ได้แต่เฝ้ามองเด็กเล็ก ๆ ถูกผลักขึ้นนั่งบัลลังก์มังกร
หลายปีมานี้เขาอยู่ในเขตศักดินา ภายนอกดูราวกับใช้ชีวิตสันโดษอย่างอิสระ ดื่มสุราอ่านหนังสือ ไม่ยุ่งเกี่ยวกับราชการ แต่มีเพียงเขาเท่านั้นที่รู้ว่า มีค่ำคืนกี่คืนที่เขาพลิกตัวไปมาไม่อาจข่มตาหลับ ครุ่นคิดถึงบัลลังก์ที่แม้แต่เด็กเล็ก ๆ ยังได้ขึ้นนั่ง แล้วเหตุใดเขาจะทำไม่ได้
เมื่อคนของไทเฮามาหาเขา เขาไม่ได้รู้สึกแปลกใจเลยสักนิด สตรีผู้นี้ไม่เคยอยู่นิ่งมาตั้งแต่ไหนแต่ไร ครั้งนั้นนางยังผลักดันเซียวจิ่งเหยาขึ้นครองบัลลังก์ได้ บัดนี้หากเห็นว่าเขาไม่เชื่อฟัง นางก็เปลี่ยนไปเลือกคนอื่นได้เช่นกัน
เขาฟังคำพูดของคนที่นางส่งมาเกลี้ยกล่อมแล้วรู้สึกขบขัน แต่สุดท้ายก็รับปาก
ตอนนั้นเซียวจิ่งโหยวถึงกับคิดว่า ต่อให้แย่งชิงบัลลังก์ไม่ได้ เขาก็จะทำให้เซียวจิ่งเหยาและไทเฮาได้ลิ้มรสความกระวนกระวายทั้งวันทั้งคืน
เมื่อความคิดนี้ผุดขึ้นมา มันก็หยั่งรากและเติบโตลึกลงเรื่อย ๆ เขาถึงกับรู้สึกว่า เรื่องนี้ทำให้เขาสะใจยิ่งกว่าการชิงบัลลังก์เสียอีก
เซียวจิ่งเหยาคงนึกไม่ถึงว่าเขาจะทุ่มสุดตัว เพียงเพื่อฆ่าสนมคนหนึ่งในวังหลังของตน ส่วนไทเฮาก็คงไม่คิดเช่นกันว่า สิ่งทดแทนที่นางอุตส่าห์วางแผนหา แท้จริงแล้วไม่ใช่สุนัขอ่อนแอ แต่เป็นหมาป่าที่คลุ้มคลั่งมานานแล้ว