“ฝ่าบาท เจาอี๋เฉินพลัดตกหน้าผาไปพร้อมกับซากรถม้า ไม่เหลือแม้แต่กระดูกพ่ะย่ะค่ะ”
เซียวจิ่งเหยาชะงักงันไปชั่วขณะ ก่อนยกกระบี่ขึ้นจ่อคอหลินตู้ สีหน้าเย็นเยียบราวน้ำแข็ง
“หลินตู้ บังอาจกราบทูลเท็จหลอกลวงฮ่องเต้ มีโทษถึงตาย!”
“หากยังไม่พบศพ จะตัดสินได้อย่างไรว่านางสิ้นชีวิตแล้ว?”
สิ้นคำ ปลายกระบี่ก็กดลงไปข้างหน้าเล็กน้อย กรีดผิวหนังจนเป็นแผล
เหงื่อเย็นไหลชุ่มต้นคอหลินตู้ ทว่าเขาไม่กล้าขยับต่อต้านแม้แต่น้อย
“ฝ่าบาท พวกกระหม่อมไล่ตามไปจนถึงริมผา พบเพียงซากรถม้าที่ไหม้เกรียม ด้านล่างหน้าผามีกระแสน้ำเชี่ยวกรากดุจลูกธนู คลื่นโถมซัดราวม้าวิ่ง พวกกระหม่อมค้นหาจนทั่วแล้ว แต่ไม่พบร่องรอยของเจาอี๋เฉิน จึงทำได้เพียงกราบทูลตามความจริงพ่ะย่ะค่ะ”
ข้อนิ้วที่กำกระบี่ของเซียวจิ่งเหยาเกร็งจนซีดขาว ตัวกระบี่สั่นระริก ปวดศีรษะราวกับจะแตกสลาย หัวใจเจ็บปวดแทบขาด
ไม่พบศพ แล้วผู้หญิงคนนั้นจะตายไปแบบนี้ได้อย่างไร
ต้องเป็นเพราะคนพวกนี้ไม่ได้ตั้งใจค้นหาให้ดีแน่
เขาประมาทเกินไป คิดว่าตนวางแผนไว้อย่างไร้ช่องโหว่ แต่กลับคาดไม่ถึงว่าอ๋องผิงจะทุ่มสุดตัว ยกกำลังออกมาทั้งหมด
เขาประเมินอ๋องผิงต่ำไป และประเมินไทเฮาสูงเกินไป
หากเขาเป็นอ๋องผิง เขาจะไว้ชีวิตนางหรือไม่?
ในใจเซียวจิ่งเหยามีคำตอบอยู่แล้ว ทว่าความยึดมั่นเพียงริบหรี่ยังไม่ยอมดับลง แววตาเข้มลึกดุจแอ่งน้ำเย็น “เพิ่มกำลังคนลงไปค้นหา ทั้งใต้หน้าผา หุบเขา ลำน้ำ ทุกแห่งต้องค้นให้ทั่ว ต้องพบคนเป็น—”
พอถึงตรงนี้ คำว่า ‘หากตายก็ต้องเห็นศพ’ กลับติดอยู่ในลำคอ ไม่ว่าอย่างไรก็เอ่ยออกมาไม่ได้