หยุนหนีมองแผ่นหลังของกวนเหยาหยวี่หายลับไปอีกฟากของสระบัว ก่อนจะค่อย ๆ ถอนสายตากลับมา
นางรู้สึกเสมอว่าสายตาที่นางเอกในเรื่องต้นฉบับมองมานั้นแปลกประหลาด ราวกับรู้อะไรเกี่ยวกับนางมากมาย ทั้งที่ตามเหตุผลแล้ว ทั้งสองน่าจะเพิ่งพบกันเป็นครั้งแรก
หยุนหนีถึงกับคิดฟุ้งซ่านไปไกลว่า หรือว่านางเอกจะย้อนกลับมาเกิดใหม่ รู้จุดจบของนางซึ่งเป็นนางรองล่วงหน้า ถึงได้มองมาด้วยสายตาเวทนาเช่นนั้น
นางส่ายหน้า หวังเพียงว่านางเอกจะไม่มาขัดขวางการดำเนินเรื่องในภายหลังของนางก็พอ คิดดูแล้วคงไม่เป็นเช่นนั้นหรอก
เมื่อกลับจากอุทยานหลวงถึงตำหนักหย่งอัน หยุนหนีก็โยนเรื่องเล็กน้อยนี้ทิ้งไปจากหัวอย่างรวดเร็ว
สิ่งสำคัญที่สุดในตอนนี้คือจะใช้ชีวิตตลอดปีนี้ให้สนุกอย่างไร จะให้เล่นโต่วตี้จู่ทุกวันก็คงไม่ได้
หยุนหนีนั่งคิดอยู่ข้างตั่งครู่หนึ่ง ก่อนสายตาจะกวาดมองลานด้านหลังนอกหน้าต่างตำหนักข้าง พื้นที่ชิดกำแพงทอดยาวว่างเปล่าอยู่แถบหนึ่ง
นางยืดตัวตรง แล้วเรียกออกไปด้านนอกว่า “ชิวถัง”
ชิวถังขานรับแล้วเดินเข้ามา
“เจ้าพอจะหาซื้อเมล็ดผักมาให้ข้าได้ไหม ข้าอยากปลูกอะไรสักหน่อย”
บ่ายวันนั้น ชิวถังก็นำเมล็ดพันธุ์มาหลายห่อ พร้อมจอบเล็กกับพลั่วเล็กอันใหม่
หยุนหนีนั่งยอง ๆ คัดเมล็ดพันธุ์อยู่ในลาน นางเลือกไว้สองสามชนิด แล้วให้เต๋อเฉวียนกับเต๋อหลี่ช่วยพรวนดินบริเวณชิดกำแพง
นางถกแขนเสื้อขึ้นเอง ก่อนนั่งยอง ๆ ตรงหัวแปลง ใช้พลั่วเล็กขุดหลุมทีละหลุม ฝังเมล็ดพันธุ์ลงไปทีละเมล็ด กลบดินบาง ๆ แล้วรดน้ำ
นางกำลังทำอย่างเพลิดเพลิน เสียงขานรับของขันทีจากด้านนอกก็ดังขึ้น หยุนหนีหันไปมอง เซียวจิ่งเหยาเดินเข้าประตูเรือนมาแล้ว