ในต้นฉบับมีคำบรรยายว่าเซียวจิ่งเหยาฉลาดเฉลียวใกล้เคียงปีศาจ แต่เมื่อนำไปใช้กับเรื่องอื่น เขาก็เรียนรู้ได้รวดเร็วเป็นอย่างยิ่ง แถมยังต่อยอดได้จากเรื่องหนึ่งไปสู่อีกเรื่องหนึ่ง
เดิมทีเขายังคิดว่า วิธีเอาใจสตรีที่กล่าวไว้ในตำราห้องหอ เป็นสิ่งที่โอรสสวรรค์ผู้สูงศักดิ์อย่างเขาจะทำได้อย่างไร
แต่พอได้ลองทำจริงสักครั้ง มองสตรีปากแข็งแต่ขี้อ้อนที่ถูกปรนนิบัติจนหยาดน้ำตาคลอ เขาก็พลันพบว่ามันช่างน่าสนุก
อย่างไรเสีย ในตำหนักบรรทมของนางก็ไม่มีผู้อื่นอยู่ด้วย ไม่จำเป็นต้องใส่ใจกฎเกณฑ์พวกนั้นนัก
หยุนหนีก็หงุดหงิดตัวเองเหมือนกัน เหตุใดนางถึงควบคุมปากไม่ได้เสียที ชอบอดใจไม่ไหวไปลูบหนวดเสือ พูดจาเหน็บแนมเขาสองประโยค สุดท้ายคนที่ต้องทนทุกข์ทรมานก็ยังเป็นนางอยู่ดี
เต๋ออานกับชิวถังเข้าเวรอยู่ด้านนอกตำหนัก จนล่วงเข้ากลางดึกแล้ว ด้านในก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะพัก
ตอนแรกชิวถังยังฝืนประคองสติ ยืนรอรับคำสั่งอยู่ใต้ระเบียง แต่ต่อมาก็ทนไม่ไหว พิงเสาระเบียงแล้วเผลอหลับไป
เต๋ออานมีสติกว่านางอยู่บ้าง เขาเงี่ยหูฟังความเคลื่อนไหวด้านใน ทว่าฟังอยู่นานก็ได้ยินเพียงเสียงขาด ๆ หาย ๆ แผ่วเบา ชวนให้คนหน้าแดง เขาจึงถอยห่างออกไปเสียเลย
ด้านในเรียกน้ำอีกครั้ง ชิวถังสะดุ้งตื่นขึ้นมา ขยี้ตาพลางไปสั่งให้นำน้ำร้อนมา
ผ่านช่องม่านประตูที่แง้มออก ชิวถังเหลือบเห็นผ้าห่มแพรบนเตียงยับย่น แขนขาวนวลราวรากบัวข้างหนึ่งพาดออกมานอกขอบเตียง บนข้อมือขาวผ่องมีรอยแดงจาง ๆ เป็นวง ถัดมา มือใหญ่ที่มีสีผิวเข้มกว่าเล็กน้อยก็ทาบลงบนแขนนั้น ก่อนจะจับมันกลับเข้าไปเบา ๆ
นางไม่กล้ามองต่อ ก้มหน้าวางน้ำร้อนไว้นอกฉากกั้น แล้วรีบถอยออกมา