“ฉันขาดภรรยาสักคน เธอหาให้ฉันได้ด้วยเหรอ?”
พอได้ยินคำพูดของเฉิงจิ่งเหยา หยุนหนีก็ชะงักค้างอยู่กับที่ทันที
เธอถามระบบในใจ
“ระบบ ถ้าตอนนี้ฉันแต่งงานกับพระเอกเลย จะถือว่าทำภารกิจสำเร็จไหม?”
[โฮสต์ จุดเวลาของภารกิจแรกคือหลังจากมารดาของนางรองส่งจดหมายมา ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลา]
“ก็ได้”
หยุนหนีหาช่องทางลัดไม่ได้ จึงรู้สึกผิดหวังอยู่บ้าง
เธอก้มตาลง ขนตายาวสั่นไหวเล็กน้อย
แล้วก็ไม่พูดอะไรอีก
เมื่อเห็นท่าทางเช่นนั้นของเธอ ความคาดหวังที่เพิ่งผุดขึ้นในใจเฉิงจิ่งเหยาก็มอดดับลงไปจนหมด
เขาคาดหวังอะไรอยู่กัน?
พูดให้ถึงที่สุด ก็เป็นแค่เขาคิดไปเองฝ่ายเดียว
แค่พูดกับเขาเพิ่มอีกไม่กี่ประโยค เธอยังกลัวจนตัวสั่น ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่น
พวกปัญญาชนที่มาจากในเมืองคนไหนบ้างที่ไม่คิดอยากกลับเมือง?
ถึงจะกลับไปไม่ได้ในตอนนี้ อย่างน้อยก็หวังว่าจะได้คู่ครองที่มีฐานะดี แล้วจะมีใครยอมแต่งกับคนบ้านนอกอย่างเขากัน
เฉิงจิ่งเหยากระตุกมุมปาก ไม่อยากทำให้ตัวเองขายหน้าอีก “เอาละ ไม่ต้องคิดแล้ว ฉันแค่พูดเล่น”
ทิ้งคำพูดไว้แล้ว เขาก็หันหลังเดินจากไปโดยไม่เหลียวกลับ ฝีเท้าก้าวฉับไว
หยุนหนีได้แต่มองเขาเดินห่างออกไปเรื่อย ๆ จนลับสายตาไปในที่สุด
เธอยกมือขยี้แก้มอย่างกลัดกลุ้ม รู้สึกเหมือนตัวเองเผลอทำให้พระเอกขุ่นเคืองเข้าจริง ๆ แล้ว
พรุ่งนี้เขาจะไม่มาช่วยเธอทำงานหรือเปล่านะ?