หยุนหนีฟังออกว่าหวังชุนเยี่ยนเข้าใจผิด คิดว่าเธอแอบอู้ไม่ไปทำงานอีกแล้ว
เธอรู้สึกโกรธอยู่บ้าง แต่ก็ยังอดทนอธิบายว่า “วันนี้ฉันทำงานเสร็จหมดแล้ว”
หวังชุนเยี่ยนกลับทำราวกับได้ยินเรื่องตลกที่สุดในโลก “เธอหลอกใครกัน? คนอย่างเธอเนี่ยนะจะทำงานเสร็จ?”
หยุนหนีเม้มปาก เธอคนเดียวทำไม่เสร็จจริง ๆ นั่นแหละ แต่ใครใช้ให้เธอเจอพระเอกเข้าล่ะ
“ถ้าเธอไม่เชื่อ ฉันก็ช่วยไม่ได้” หยุนหนีเบือนหน้า ไม่อยากเถียงกับอีกฝ่ายต่อ
หวังชุนเยี่ยนเห็นท่าทีมั่นอกมั่นใจของเธอแล้วก็โมโหจนหัวเราะออกมา
“ได้ ๆ เธอเก่งนักนี่! งั้นลองบอกมาสิ ใครจะยืนยันได้ว่าเธอทำงานเสร็จแล้ว?”
เสียงเอะอะของหวังชุนเยี่ยนทำให้หยุนหนีปวดหัว
เดิมทีเธอก็นอนยังไม่พออยู่แล้ว ยังถูกคนกระชากลงจากเตียงทั้งอย่างนั้น ศอกก็ยังเจ็บ แถมในใจกำลังน้อยใจอยู่ด้วย
พอถูกหวังชุนเยี่ยนชี้หน้าตำหนิอยู่พักใหญ่ เธอก็เริ่มหงุดหงิดขึ้นมา
“พูดพอหรือยัง?”
หวังชุนเยี่ยนไม่คิดว่าเธอจะกล้าเถียงกลับ จึงชะงักไปครู่หนึ่ง
หยุนหนีเงยหน้าขึ้นถลึงตามอง ดวงตาคู่งามเปล่งประกาย น้ำเสียงนุ่มนวลแต่แฝงความไม่พอใจ
“ฉันไม่ได้ติดค้างอะไรเธอสักหน่อย ทำไมต้องดุฉันขนาดนี้ด้วย?”
“เธอยังมีหน้ามาพูดอีก!” หวังชุนเยี่ยนโมโหจนหน้าแดง “เธอไม่ทำงาน คนที่เดือดร้อนคือทุกคนในจุดเยาวชนลงชนบท ฉันจะพูดถึงเธอไม่ได้หรือไง?”
“งั้นก็ไปหาหัวหน้าทีมสิ”
หยุนหนีรำคาญที่ถูกอีกฝ่ายโวยวายใส่ จึงตัดสินใจพูดให้ชัดเจน
“ถ้าเธอคิดว่าฉันไม่ได้ทำงาน ก็ไปถามหัวหน้าทีมให้รู้เรื่องสิ ถ้าหัวหน้าทีมบอกว่าฉันอู้ จะหักคะแนนแรงงานก็หัก จะตำหนิก็ตำหนิ ฉันยอมรับทั้งนั้น”