ตอนแรกหยุนหนีแค่แกล้งทำเท่านั้น แต่พอนอนอยู่ไปเรื่อย ๆ ได้กลิ่นกำยานไม้จมน้ำที่ช่วยให้สงบใจลอยอบอวลอยู่ในตำหนัก สุดท้ายก็หลับไปจริง ๆ
กว่าจะตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ฟ้าก็มืดแล้ว ในตำหนักจุดโคมไฟสว่างไสว
นางขยี้ตาพลางลุกขึ้นนั่ง กำลังจะลงจากเตียงไปตามหาชิวถัง จู่ ๆ ก็มีมือหนึ่งจับน่องของนางไว้
“เหตุใดถึงไม่สวมรองเท้าอีกแล้ว” เสียงเซียวจิ่งเหยาดังมาจากข้างเตียง เขากดน่องนางไว้แล้วสวมรองเท้าปักให้ ก่อนประคองนางลุกขึ้น ถามว่านางหิวหรือไม่
ตอนเที่ยงหยุนหนีแกล้งเขาจนวุ่นวาย ความจริงนางกินอิ่มแค่ครึ่งเดียว เวลานี้พอได้กลิ่นอาหารลอยมาจากด้านนอก ท้องก็ร้องจ๊อก ๆ ขึ้นมา
มื้อเย็นจัดเต็มยิ่งกว่ามื้อเที่ยง นอกจากอาหารรสเปรี้ยวแล้ว ยังมีอาหารรสเผ็ดเพิ่มมาอีกหลายอย่าง
เห็นได้ชัดว่าครัวเล็กกลัวนางไม่ชอบกินเปรี้ยว จึงเพิ่มอาหารรสเผ็ดเข้ามา ทุกอย่างล้วนถูกปากนาง
หยุนหนีกินมากกว่ามื้อเที่ยงอยู่บ้าง แต่ยังคงวางท่าเหมือนเดิม หากไม่เอาใจ นางก็ไม่ยอมกิน ต้องคอยออดอ้อนถึงจะยอมกินสักสองคำ
เซียวจิ่งเหยายังคงป้อนนางก่อนเช่นเคย รอจนกินอิ่มแล้วถึงค่อยหยิบตะเกียบกินบ้าง และยังคงกินอาหารที่นางเหลือไว้
ชิวถังกับเต๋ออานยืนมองอยู่ข้าง ๆ จนเหงื่อเย็นผุดแล้วผุดอีก
เจี๋ยอวี๋หยุนไม่กลัวทำให้ฝ่าบาทกริ้วแม้แต่น้อยจริง ๆ ต่อให้ฝ่าบาทจะทรงให้ความสำคัญกับเด็กในครรภ์เพียงใด ก็ไม่มีทางปล่อยให้สนมทำตัวไร้เหตุผลเพียงเพราะกำลังตั้งครรภ์
ในวัง ใคร ๆ ต่างปรนนิบัติอยู่เบื้องพระพักตร์อย่างระมัดระวัง เกรงว่าทั่วทั้งใต้หล้าคงมีแต่นางเท่านั้นที่กล้าอาละวาดตามใจตัวเอง ถึงขั้นกล้าตบพระพักตร์ฝ่าบาท
กินมื้อเย็นเสร็จ หยุนหนีก็จะไปดูผักที่ปลูกไว้ในสวนหลังตำหนัก เซียวจิ่งเหยาไม่วางใจจึงตามไปด้วย