หยุนหนีไม่คิดเลยว่าตนเองจะตั้งครรภ์จริง ๆ นางมึนงงไปหมดระหว่างที่เซียวจิ่งเหยาประคองกลับตำหนักหย่งอัน ไทเฮาไม่ได้รั้งนางไว้มากนัก ซ้ำยังจ้องท้องของนางด้วยแววตาลุ่มลึก ก่อนกำชับให้ดูแลครรภ์ดี ๆ
เมื่อนอนลงบนเตียงในตำหนักหย่งอัน หยุนหนีก็ถามระบบในใจ
“ระบบ ทำไมไม่บอกฉันว่าฉันจะตั้งครรภ์?”
ระบบเองก็ตกใจไม่แพ้กัน ตามหลักแล้วสถานะของโฮสต์ไม่น่าจะตั้งครรภ์ได้ แต่ถ้าคนที่ทำให้นางตั้งครรภ์เป็นพระเอก เรื่องนี้ก็กลายเป็นสิ่งที่ไม่แน่นอนขึ้นมา
[โฮสต์ ตามปกติแล้วโอกาสที่คุณจะตั้งครรภ์ต่ำมากจริง ๆ แต่ก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้เลย]
“แล้วตอนนี้จะทำยังไง? ฉันยังต้องทำภารกิจต่อไหม ต้องคลอดลูกคนนี้ออกมาอย่างสงบเรียบร้อยจริง ๆ เหรอ? แถมตอนตั้งครรภ์ก็ทรมานมาก...”
[โฮสต์ ตอนนี้คงต้องทำภารกิจไปทีละขั้น โชคดีที่พบการตั้งครรภ์เร็ว น่าจะไม่กระทบกับฉากแกล้งตายในตอนสุดท้าย คลอดลูกก่อนแล้วค่อยตายก็เหมือนกัน]
[อีกอย่าง วางใจเถอะ ฉันจะช่วยปิดกั้นความเจ็บปวดจากการตั้งครรภ์ให้ คุณจะได้ไม่ทรมาน]
“ก็ได้”
เมื่อได้ยินระบบพูดเช่นนั้น หยุนหนีก็คลายกังวลลงชั่วคราว
เซียวจิ่งเหยาเห็นนางขมวดคิ้ว ไม่รู้ว่ากำลังกังวลเรื่องอะไร จึงยกมือขึ้นลูบหว่างคิ้วให้อย่างแผ่วเบา น้ำเสียงห่วงใยและอ่อนโยนเป็นที่สุด “หยุนหนี เจ้ากังวลเรื่องอะไรหรือ?”
หยุนหนีได้สติกลับมา นางมองชายที่มีสีหน้าเป็นห่วงเป็นใย แล้วพลันนึกแผนร้ายขึ้นมาได้
ตอนนี้ในท้องนางมีเครื่องรางคุ้มชีวิตอยู่แท้ ๆ นางอดนึกถึงคืนแรกที่เพิ่งมาถึงโลกนี้ไม่ได้ ตอนนั้นเซียวจิ่งเหยารังแกนางอย่างหนัก