วันนี้เซียวจิ่งเหยาเลิกประชุมขุนนางเช้าเป็นพิเศษ เหล่าขุนนางฝ่ายหน้าโดนบรรยากาศกดดันอึมครึมของเขาเล่นงานมาหลายวัน จนต่างพากันรู้ความฎีกาที่ถวายขึ้นมาก็เป็นระเบียบเรียบร้อย คำตอบก็ฉะฉาน เพียงครึ่งชั่วยามก็เลิกประชุมกันแล้ว
เขาออกจากตำหนักเซวียนเจิ้ง เต๋ออานถามตามธรรมเนียมว่าจะเสด็จกลับตำหนักหย่างซินหรือไม่ แต่เขากลับก้าวตรงไปทางตำหนักหย่งอัน
กิจการฝ่ายหน้าเป็นไปอย่างราบรื่น วันนี้ก็ไม่มีธุระเร่งด่วนอะไร เซียวจิ่งเหยาจึงอารมณ์ดีขึ้นเล็กน้อย ไม่รู้ว่าสตรีผู้นั้นตื่นหรือยัง เขาคาดว่านางคงยังนอนอยู่
หลังตั้งครรภ์ หยุนหนีก็ขี้เซาเป็นพิเศษ ทุกครั้งที่เขาไปตำหนักหย่งอัน นางไม่กำลังนอน ก็เตรียมจะนอน
หากหมอหลวงไม่บอกว่านี่เป็นอาการปกติ เขาคงคิดว่านางกำลังหลบหน้าเขาเสียแล้ว
เซียวจิ่งเหยาเดินไปพลางคิดไปพลาง หากตอนนี้หยุนหนีกำลังหลับอยู่ เขาก็จะอยู่เป็นเพื่อนนางที่ตำหนักหย่งอันสักครึ่งวัน รอให้นางตื่นแล้วค่อยกินอาหารกลางวันด้วยกัน
ช่วงนี้นางปั่นหัวเขาจนแทบแย่ แต่ถึงอย่างไรก็ยังอดเป็นห่วงนางไม่ได้
เขาไม่ได้ให้ใครเข้าไปกราบทูล แต่เดินตรงเข้าไปในโถงหลักของตำหนักหย่งอัน
เพิ่งก้าวเข้าไป เขาก็ได้กลิ่นหอมกรุ่นของอาหารปะปนกับกลิ่นน้ำส้มสายชูและพริก ชวนให้น้ำลายสอขึ้นมาทันที
เขาชะงักไปเล็กน้อย กลิ่นนี้ไม่เหมือนอาหารที่ห้องเครื่องเล็กส่งมาตามปกติ
อีกทั้งช่วงนี้หยุนหนีมักเบื่ออาหาร หากเขาไม่ป้อนถึงปาก นางก็ไม่ยอมกินมากนัก
เดินลึกเข้าไปอีกไม่กี่ก้าว อ้อมฉากกั้นไป ภาพตรงหน้าก็ทำให้คิ้วของเขากระตุกถี่
หยุนหนีนั่งอยู่ข้างโต๊ะ ชิวถังกำลังตักเส้นให้ บนโต๊ะมีจานกับข้าววางอยู่หลายอย่าง ทั้งถั่วฝักยาวดอง ไก่ผัดพริก แตงกวาคลุกเครื่องหนึ่งจาน และซี่โครงหมูเปรี้ยวหวานอีกหนึ่งจาน