มีสาวงามนุ่มนวลอยู่เคียงข้าง แต่กลับแตะต้องไม่ได้
เซียวจิ่งเหยาจึงนั่งลงหน้าโต๊ะไม้จื่อถาน เปิดฎีกาขึ้นมาฉบับหนึ่ง จุ่มพู่กันลงในหมึก เตรียมลงมืออ่านและตรวจฎีกา
หยุนหนีมองซ้ายมองขวา เห็นว่าไม่มีอะไรให้ทำจึงลุกขึ้น เดินอ้อมไปข้างโต๊ะ พับแขนเสื้อขึ้น เผยให้เห็นข้อมือขาวผ่อง ก่อนเอื้อมมือไปหยิบแท่งหมึกที่วางอยู่ข้างแท่นฝนหมึก
หมึกที่เหลือในแท่นใกล้หมดแล้ว นางจึงเติมน้ำสะอาดลงไปเล็กน้อย แล้วใช้นิ้วจับแท่งหมึกค่อย ๆ วนบดกับแท่น
พู่กันในมือเซียวจิ่งเหยาไม่หยุดพัก ทว่าสายตาเหลือบกลับอดไม่ได้ที่จะถูกมือที่กำลังฝนหมึกของนางดึงดูด มือขาวผ่องราวหยกนุ่มนวลไร้กระดูก
ท่าทางการฝนหมึกของนางยังไม่คล่องนัก แท่งหมึกวนไปบนแท่นบ้างเบาบ้างหนัก บางครั้งยังกระทบจนเกิดเสียงเบา ๆ
เขาเหลือบมองนาง พลางเอ่ยเสียงเรียบ “หายเหนื่อยแล้วหรือ?”
หยุนหนีเงยหน้ามองเขา สบเข้ากับดวงตาที่มีแววขบขันคู่นั้นพอดี
ใบหน้านางแดงวาบขึ้นมาชั่วขณะ เมื่อนึกถึงตอนก่อนที่นางใช้ข้ออ้างว่าปวดเอวปฏิเสธเขา แต่ตอนนี้กลับเป็นฝ่ายเข้ามาฝนหมึกให้ถึงที่ ดูราวกับจงใจหยอกให้เขาอยากแล้วจากไปอย่างไรอย่างนั้น
นางเม้มปาก มองค้อนเขาอย่างงอน ๆ “หม่อมฉันอุตส่าห์หวังดีฝนหมึกถวายฝ่าบาท ฝ่าบาทกลับมาเย้าหม่อมฉันเสียได้”
เซียวจิ่งเหยาเบนสายตากลับไปมองฎีกา น้ำเสียงเอื่อยเฉื่อย “เราว่าเจ้าเห็นเราตรวจฎีกาสบายเกินไป เลยตั้งใจมาป่วนเสียมากกว่า”
หยุนหนีส่งเสียงฮึดฮัด ก่อนวางแท่งหมึกลง “ในเมื่อฝ่าบาททรงเห็นว่าหม่อมฉันมาป่วน เช่นนั้นหม่อมฉันก็ไม่ฝนแล้ว”