หยุนหนีรู้สึกว่างานเลี้ยงชมดอกไม้นี้น่าเบื่อไม่น้อย หากเซียวจิ่งเหยาไม่มา นางคงอ้างว่าไม่สบายแล้วขอตัวกลับไปก่อนแล้ว
ครั้นนั่งลงในศาลาริมน้ำ มีนางกำนัลยกของว่างมาวางบนโต๊ะ ทั้งยังมีการแสดงความสามารถของเหล่าคุณหนูให้ชม นางจึงเริ่มรู้สึกสนุกขึ้นมาบ้าง
แต่เพิ่งได้ชมการแสดงแรก ไฟก็ถูกไทเฮาจุดขึ้นมาที่ตัวนางเสียแล้ว
เจ้าของร่างเดิมเชี่ยวชาญทั้งพิณ หมากล้อม อักษร และภาพวาดจริง ทว่านั่นเป็นเพียงวิชาที่เชิญอาจารย์มาสอนในหอนางโลมเพื่อเอาใจแขก ฝีมืออาจเหนือกว่าคุณหนูทั่วไปอยู่บ้าง แต่หากเทียบกับบุตรีสายตรงอย่างหลิวหว่านฉิน ผู้ได้รับคำชี้แนะจากผู้เชี่ยวชาญมาตั้งแต่เด็ก ย่อมสู้ไม่ได้แน่นอน
เจตนาของไทเฮาเดาไม่ยาก นางเพียงอยากใช้การแสดงของหยุนหนีมาเสริมให้หลิวหว่านฉินโดดเด่นขึ้น
หากนางเล่นได้ดี ก็ถือเป็นเรื่องที่ควรอยู่แล้ว แต่ถ้าเล่นได้ไม่ดีพอดี ทุกคนในสวนก็จะได้เห็นว่าพระสนมคนโปรดที่มาจากหอนางโลมมีความสามารถเพียงเท่านี้ จะไปเทียบกับคุณหนูตระกูลขุนนางที่มีชาติตระกูลดีได้อย่างไร
นางยังปฏิเสธไม่ได้อีกด้วย แม้คำพูดของไทเฮาเมื่อครู่จะฟังสุภาพ แต่หากนางบ่ายเบี่ยง ก็เท่ากับหักหน้าไทเฮาต่อหน้าผู้คน หากเรื่องแพร่ออกไป ก็จะกลายเป็นว่าหยุนเจี๋ยอวี๋ถือดีเพราะเป็นที่โปรดปราน ถึงกับไม่เห็นไทเฮาอยู่ในสายตา
เซียวจิ่งเหยาสังเกตเห็นเจตนาของไทเฮาเช่นกัน เขาถามนางเสียงเบา “อยากไปหรือไม่? ถ้าไม่อยาก เราจะตอบปฏิเสธแทนเจ้า”
ไทเฮาเห็นว่าฮ่องเต้คิดจะช่วยนางหลบเลี่ยง จึงแย้มยิ้มเมื่อได้ยินคำพูดนั้น “ฮ่องเต้ วันนี้งานเลี้ยงชมดอกไม้จัดขึ้นเพื่อให้ทุกคนได้แสดงความสามารถอยู่แล้ว ฝีมือของหยุนเจี๋ยอวี๋โดดเด่นนัก ข้าก็เคยได้ยินมา จึงคิดอยากให้นางแสดงให้ชมสักครั้ง หากหยุนเจี๋ยอวี๋ไม่สะดวก ข้าก็ไม่ฝืนใจนาง”