“ฝ่าบาทเสด็จ!”
ทั่วทั้งสวนพลันฮือฮาขึ้นมา
เหล่าคุณหนูที่เมื่อครู่ยังยืนสงบเสงี่ยมคารวะอยู่ ต่างพากันเงยหน้าขึ้นในทันใด
จักรพรรดิหนุ่มสวมฉลองพระองค์สีดำสนิทปักลายเมฆสีทองเข้ม พระพักตร์หล่อเหลา พระวรกายสูงโปร่งสง่างาม เสด็จมาตามทางหินอย่างไม่เร่งรีบ
ครั้นเห็นพระพักตร์ชัดถนัดตา เหล่าคุณหนูก็พากันหน้าแดง ก้มหน้าลง
เมื่อครู่พวกนางได้เห็นเพียงเงาร่างไกล ๆ พอพระองค์เสด็จเข้ามาใกล้ จึงพบว่าข่าวลือไม่ได้เกินจริงแม้แต่น้อย ทั้งยังทรงพระสิริโฉมยิ่งกว่าที่จินตนาการไว้เสียอีก
สายพระเนตรของเซียวจิ่งเหยากวาดผ่านมวลดอกไม้บานสะพรั่งและใบหน้าเขินอายของเหล่าคุณหนู ก่อนจะหยุดลงที่หยุนหนีโดยตรง
วันนี้นางแต่งกายต่างจากความเรียบง่ายที่เคยเป็น งดงามเจิดจ้าถึงขีดสุด ชุดตำหนักสีแดงทับทิมขับผิวพรรณให้ดูราวกับมีแสงอรุณหลากสีโอบคลุม เปล่งประกายจับตา
ลูกกระเดือกของเขาขยับเล็กน้อย ก่อนจะละสายตากลับมาอย่างแนบเนียน แล้วหันไปทางไทเฮา “เสด็จแม่ทรงพระเกษมสำราญดีหรือไม่”
ไทเฮารับสั่งตอบรับอย่างเป็นพิธี สีพระพักตร์เผยความยินดีที่เขามาร่วมงานชมดอกไม้ “ฮ่องเต้มาได้จังหวะพอดี วันนี้มีแต่คุณหนูผู้เพียบพร้อมทั้งรูปโฉมและความสามารถจากเมืองหลวง เมื่อเจ้ามาแล้ว ก็ร่วมชมดอกไม้ด้วยกันเถิด”
เซียวจิ่งเหยารับคำ “เสด็จแม่ตรัสถูกแล้ว”
หลิวหว่านฉินยืนอยู่ข้างไทเฮา ห่างจากฮ่องเต้เพียงไม่กี่ก้าว ก่อนหน้านี้นางยังคับข้องใจกับเรื่องที่แต่งกายซ้ำกับผู้อื่น แต่พอได้เห็นเซียวจิ่งเหยาตัวจริง ความขุ่นข้องใจนั้นก็คลายลงไปกว่าครึ่ง
นางเคยเห็นฮ่องเต้จากไกล ๆ อยู่หลายครั้งในงานเลี้ยงหลวง ทว่ามีผู้คนขวางอยู่จึงมองพระพักตร์ไม่ชัด วันนี้ได้เห็นใกล้ ๆ จึงพบว่าจักรพรรดิหนุ่มพระองค์นี้ทั้งเยาว์วัยและรูปงามกว่าที่นางคิดไว้มาก