“เหนียงเหนียง ฝ่าบาทเสด็จคราวนี้ทรงพาผู้ติดตามไปเพียงไม่กี่คน ภายนอกอ้างว่าจะเสด็จตรวจเยี่ยมตำหนักพักแรมตามแนวชายแดนทางเหนือ แท้จริงแล้วทรงมุ่งหน้าไปยังตำหนักหลบร้อนพ่ะย่ะค่ะ”
“หนทางไกลนัก หากเกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้นกลางทาง ก็โยนความผิดให้โรคระบาดในฤดูร้อนหรือโจรภูเขาได้ง่ายดาย เหนียงเหนียงจะฉวยโอกาสนี้กำจัดเจาอี๋เฉินกับทารกในครรภ์หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ?”
ขันทีซุนเพิ่งกล่าวจบ นิ้วมือของไทเฮาที่กำลังไล่ลูกประคำก็ชะงักไปเล็กน้อย พระเนตรหรี่ลงครึ่งหนึ่ง ผ่านไปครู่ใหญ่จึงตรัสขึ้น
“ไม่จำเป็น”
ขันทีซุนเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย สีหน้าฉงนอยู่บ้าง
“ข้าจะให้นางคลอดเด็กออกมาอย่างปลอดภัย”
ขันทีซุนลองหยั่งเชิง “เหนียงเหนียงหมายความว่า...”
ไทเฮาลืมพระเนตรขึ้น หรี่ลงเล็กน้อย แววตาลุ่มลึก “อ๋องผิงอายุมากไปสักหน่อยแล้ว”
“แม้หลายปีมานี้เขาจะทำงานได้ดีอยู่บ้าง แต่ถึงอย่างไรก็เพิ่งรับกลับมาในภายหลัง จิตใจจึงห่างเหินกับข้า หากเลี้ยงเด็กสักคนที่อุ้มไว้บนตักมาตั้งแต่เล็กได้ ข้าถึงจะวางใจ”
ขันทีซุนใจหายวาบ แต่สีหน้าไม่กล้าแสดงออกแม้แต่น้อย ได้แต่ถามเสียงเบา “เหนียงเหนียงหมายถึงทารกในครรภ์ของเจาอี๋เฉินหรือพ่ะย่ะค่ะ?”
“อืม” ไทเฮาหลับพระเนตรลงอีกครั้ง ลูกประคำหมุนช้า ๆ อยู่ระหว่างนิ้ว “รับเด็กที่ยังอยู่ในผ้าอ้อมมาเลี้ยงไว้ข้างกายตั้งแต่เล็ก แล้วจดชื่อไว้ใต้ชื่อข้า พอโตขึ้นก็ย่อมมีแต่ข้าที่เขายอมรับ ใช้งานได้ดีกว่าอ๋องผิง และว่าง่ายกว่าเซียวจิ่งเหยา”