“พี่ลี่คะ คลาสฝึกบู๊ของฉันขอเริ่มเรียนก่อนกำหนดได้ไหมคะ?”
หยุนหนีอ่านบทอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหยิบโทรศัพท์โทรหาสวีลี่
เธอนอนคว่ำอยู่บนเตียงใหญ่ในห้องพัก ยกขาพาดอย่างสบายใจแล้วบ่นว่า “ก็เพราะที่บ้านมีคนน่ารำคาญมาอยู่ด้วยน่ะสิ ฉันไปทำงานก่อนกำหนดดีกว่า”
สวีลี่ไม่คิดเลยว่าจะเป็นเหตุผลนี้ ตอนนี้คุณหนูคนนี้ไม่ได้พักอยู่บ้านคุณเจียงหรอกหรือ?
อยู่บ้านคุณเจียงแล้วยังเจอคนที่ทำให้อารมณ์เสียได้อีก ถ้าคุณเจียงรู้เข้า คงปวดใจจนรีบไล่ออกไปแน่
แต่สวีลี่ก็ไม่ได้คิดจะซักไซ้ หยุนหนีเต็มใจมุ่งมั่นทำงานก็ดีแล้ว เธอยังกลัวอยู่ว่าหยุนหนีจะเห็นชีวิตสุขสบายที่คุณเจียงมอบให้ แล้วเลือกนอนทอดหุ่ยไปวัน ๆ เสียอีก
“ได้สิ เดี๋ยวฉันปรับตารางกับครูให้ พรุ่งนี้เช้าจะให้คนขับรถไปรับนะ”
“รบกวนพี่ลี่ด้วยนะคะ”
หยุนหนีวางสายแล้วลุกขึ้นนั่งบนเตียง ก่อนจะอ่านบทต่อ
ตอนเย็น ตอนที่เธอกับเจียงจิ่งเหยากลับถึงบ้าน เจียงจิ่งเยว่กลับมาก่อนแล้ว กำลังนั่งอยู่ในห้องรับแขก
เขาถือโทรศัพท์ส่งข้อความหาซูชิงหาน
【ชิงหาน อาการเธอฟื้นตัวเป็นยังไงบ้าง?】
ซูชิงหานตอบกลับอย่างรวดเร็ว
【ฉันลุกจากเตียงเดินได้แล้ว อีกประมาณครึ่งเดือนก็น่าจะออกจากโรงพยาบาลได้】
【แล้วคุณล่ะ ได้เจอคุณหนูซ่งหรือยัง? เธอกับพี่ใหญ่เป็นอะไรกันแน่?】
ไม่รู้ทำไม เจียงจิ่งเยว่ถึงพูดความจริงกับซูชิงหานไม่ออก
ด้านหนึ่ง เขารู้ว่าซูชิงหานยังมีความรู้สึกพิเศษต่อพี่ใหญ่ กลัวว่าถ้าพูดออกไปจะกระทบการฟื้นตัวของเธอ อีกด้านหนึ่ง เขาไม่อยากให้เธอเห็นสภาพน่าเวทนาของตัวเองที่พ่ายแพ้ให้พี่ใหญ่อีกครั้งในเรื่องความรัก