หยุนหนีกลับไปยังห้องนอนใหญ่ แช่น้ำอยู่นานก็ยังคิดไม่ออกว่าควรทำอย่างไรต่อ
แม้แต่ระบบก็ยังดูไม่ออกว่าเนื้อเรื่องเบี่ยงเบนไปถึงไหนแล้ว ทว่าสถานการณ์ประหลาดที่ไม่มีใครยอมพูดความจริงกลับทำให้ภารกิจของหยุนหนีดำเนินไปได้อย่างราบรื่น
เช้าวันถัดมา หยุนหนีตื่นขึ้นมาแล้วพบว่าเจียงจิ่งเหยายังไม่ได้ไปบริษัท ซึ่งเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นไม่บ่อยนัก
หลังล้างหน้าบ้วนปากเสร็จ เธอก็ลงไปข้างล่างเพื่อเตรียมกินมื้อเช้า
มีคนหนึ่งนั่งอยู่ที่โต๊ะอาหารแล้ว หยุนหนีเพ่งมองอยู่ครู่หนึ่ง จึงเห็นว่าเป็นเจียงจิ่งเยว่ ตัวประกอบชายที่เพิ่งย้ายเข้ามาอยู่เมื่อวาน
ขมับของเธอกระตุกเล็กน้อย แต่ก็ยังแสร้งทำเป็นไม่สนิทกับเขา แล้วทักทายตามมารยาท “น้องชายสามี อรุณสวัสดิ์ค่ะ”
“อรุณสวัสดิ์ หยุนหนี” พอเจียงจิ่งเยว่ได้ยินเธอเรียกว่าน้องชายสามี หัวใจก็เจ็บแปลบ
เขาทำใจเรียกเธอว่าพี่สะใภ้ไม่ลง จึงยังคงเรียกหยุนหนีอย่างสนิทสนมเหมือนเมื่อก่อน
หยุนหนีทำราวกับเขาเป็นอากาศ แล้วเลือกนั่งตรงตำแหน่งที่อยู่ห่างจากเขามากที่สุดรอบโต๊ะอาหาร
เจียงจิ่งเหยาเดินตามเธอลงมา เปิดเก้าอี้ข้าง ๆ แล้วนั่งลง
“พี่ใหญ่ อรุณสวัสดิ์” เจียงจิ่งเยว่ทักทายเขาด้วยสีหน้าเรียบเฉย
เจียงจิ่งเหยาพยักหน้าเล็กน้อยเป็นการตอบรับ
จูดี้ยกแซนด์วิชกับสลัดผลไม้มาวางตรงหน้าหยุนหนี เธอกล่าวขอบคุณ ก่อนหยิบส้อมจิ้มมะม่วงชิ้นหนึ่งเข้าปาก แล้วลอบเหลือบมองเจียงจิ่งเยว่อีกครั้ง