หลังออกจากโรงพยาบาล ซูชิงหานก็จองเที่ยวบินเที่ยวถัดไปกลับประเทศทันที
เมื่อลงจากเครื่องบิน เธอก็กลับไปยังบ้านเก่าก่อน ลุงเฉา พ่อบ้านเห็นเธอแล้วตื่นเต้นดีใจไม่น้อย อย่างไรเสียก็เป็นเด็กสาวที่เขาเฝ้ามองมาตั้งแต่เล็กจนโต
ห้องนอนของซูชิงหานยังคงเก็บไว้ให้เธอเช่นเดิม ทุกวันมีคนรับใช้คอยทำความสะอาด
เธอวางกระเป๋าเดินทาง แล้วเดินสำรวจไปรอบ ๆ ทิวทัศน์ภายในคฤหาสน์แทบไม่เปลี่ยนไปจากตอนที่เธอจากมา ทุกอย่างยังคงเหมือนในความทรงจำ
“ลุงเฉา พวกพี่ชายย้ายออกไปอยู่ข้างนอกกันหมดแล้วหรือคะ?”
ซูชิงหานเดินวนกลับมา เมื่อพบว่าคฤหาสน์กว้างใหญ่กลับไม่มีคนคุ้นหน้าให้เห็นสักคน
เจียงจิ่งเหยาไม่อยู่ก็ยังพอว่า แต่แม้แต่เจียงจิ่งเยว่ก็ไม่เห็นแม้แต่เงา
“คุณชายใหญ่ย้ายออกไปอยู่เองตั้งแต่สามปีก่อนแล้วครับ ส่วนคุณชายรองเมื่อครึ่งเดือนก่อนกลับมาอยู่ครั้งหนึ่ง แต่ก็ลากกระเป๋าเดินทางออกไปอีก จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่กลับมาเลยครับ”
ซูชิงหานขมวดคิ้ว เดิมทีเธอยังคิดจะทำเซอร์ไพรส์ให้เจียงจิ่งเยว่ เพราะคนที่เป็นห่วงสุขภาพของเธอมากที่สุดในตระกูลเจียงก็คือเขา
“ลุงเฉา แล้วลุงรู้ไหมคะว่าตอนนี้พี่ใหญ่อยู่ที่ไหน?”
ลุงเฉาได้ยินคำถามนี้ สีหน้าก็เผยแววประหลาดใจเล็กน้อย เขากระแอมเบา ๆ ก่อนเลือกถ้อยคำตอบว่า “ตอนนี้คุณชายใหญ่อยู่แถวใจกลางเมืองครับ ที่อยู่ที่แน่ชัด...คุณหนูซูอยากถาม ทำไมไม่ลองติดต่อคุณชายใหญ่โดยตรงล่ะครับ?”