“หยุนเจี๋ยอวี๋เป็นเจี๋ยอวี๋ขั้นสามจากที่ฝ่าบาททรงแต่งตั้งด้วยพระองค์เอง มีตำแหน่งเป็นหลักฐาน มีขั้นยศบันทึกอยู่ในทะเบียน เจ้าเป็นเพียงบุตรีขุนนางที่ยังไม่ออกเรือน พบเจี๋ยอวี๋แล้วไม่คำนับก็แล้วไปเถิด แต่ยังนินทาพระสนมอยู่ลับหลังอีกหรือ? กฎระเบียบในจวนสอนเจ้ามาเช่นนี้หรือ?”
ชิวถังเอ่ยทุกคำอย่างหนักแน่น ประโยคกระทบพื้นดังกังวาน จนศาลาริมน้ำเงียบสนิทเสียจนได้ยินแม้เสียงเข็มตก
ลู่ลิ่งหยวนกับชุยจ้าวหรงแอบถอยหลังไปสองก้าวแล้ว เว้นระยะห่างจากจ้าวเหวินอี๋ ราวกับกลัวจะพลอยเดือดร้อนไปด้วย
หลิวหว่านฉินเองก็มีสีหน้าไม่สู้ดีนัก ก่อนหน้านี้นางคิดเพียงว่าจ้าวเหวินอี๋จิตใจค่อนข้างใสซื่อ แต่พูดจาหวานหู จึงพานางมาร่วมงานชมดอกไม้ด้วย
ใครจะคิดว่านางจะโง่เขลาถึงเพียงนี้ กล้าพูดจาให้ร้ายพระสนมที่มีขั้นยศต่อหน้าคนในวัง ทั้งยังไม่รู้จักลดเสียงลงเสียด้วย
ช่างโง่เขลาจนเกินเยียวยา
นางคงไม่ได้คิดว่าทำเช่นนี้แล้วจะเป็นการเอาใจตนหรอกกระมัง?
ถึงจะมีพระมารดาของไทเฮาซึ่งเป็นท่านป้าคอยหนุนหลัง หลิวหว่านฉินก็ยังรู้ว่าเมื่ออยู่ต่อหน้าผู้ใด ควรพูดเรื่องใดและไม่ควรพูดเรื่องใด ต่อให้จะพูดจริง ๆ ก็ต้องรอให้ขั้นยศของตนสูงกว่าอีกฝ่ายเสียก่อน
จ้าวเหวินอี๋หันมองซ้ายขวา เมื่อเห็นว่าไม่มีใครช่วยพูดแทนนาง แม้แต่หลิวหว่านฉินก็ยังหลบสายตาที่ขอความช่วยเหลือ ในที่สุดนางก็ฝืนต่อไปไม่ไหว จึงยอบกายไปทางหยุนหนี เสียงแผ่วเบาเจือความน้อยใจ “หม่อมฉันคารวะเจี๋ยอวี๋เพคะ”
เหล่าคุณหนูที่อยู่รอบข้างเพิ่งได้สติ ต่างพากันค้อมกายคำนับตาม
“ลุกขึ้นเถิด” หยุนหนีกล่าวกับเหล่าคุณหนู ก่อนจะหันไปมองจ้าวเหวินอี๋ที่ยังคงหวาดหวั่น ทว่าบนใบหน้ายังพอมองออกว่ามีความไม่พอใจอยู่บ้าง แล้วถามด้วยรอยยิ้ม “เมื่อครู่เจ้าบอกว่ากลิ่นนั้นกลบไม่มิด…กลิ่นอะไรนะ?”