หยุนหนีตื่นขึ้นมา ก็เป็นเวลาที่ตะวันสายโด่งแล้ว
แสงแดดส่องกระทบเปลือกตา นางขมวดคิ้วอย่างไม่สบายตัว ก่อนจะค่อย ๆ ลืมตาตื่น
เมื่อลืมตาขึ้น สิ่งแรกที่เห็นคือม่านสีเหลืองสด นางหันไปมองข้างเตียงก็เห็นฉากไม้จื่อถานแกะสลักลายมังกรตั้งอยู่ ถัดออกไปใต้หน้าต่างมีโต๊ะหนังสือไม้จื่อถานขนาดใหญ่ บนโต๊ะกองฎีกากับเครื่องเขียนครบชุดเอาไว้
นี่นางมาอยู่ที่ไหนอีกแล้ว?
หยุนหนีอยากยันกายลุกจากเตียง แต่ความปวดเมื่อยตรงเอวแล่นขึ้นมา จึงต้องเอนกลับลงไปอีกครั้ง
ความทรงจำเมื่อคืนผุดขึ้นมา ใบหน้าของนางพลันร้อนผ่าว
อาจเป็นเพราะยุคสมัยแตกต่างกัน พระเอกของโลกนี้ไม่เพียงไม่รู้จักเอาใจใส่ ยังไม่มีชั้นเชิงอะไรเลย สองครั้งแรกทำเอานางทรมานแทบแย่
ครั้งต่อมา หยุนหนีทนไม่ไหวจริง ๆ จึงได้แต่จับมือสอนเขาทีละขั้น สุดท้ายถึงได้สัมผัสรสชาติขึ้นมาบ้าง
เซียวจิ่งเหยาเองก็ยิ่งลิ้มลองก็ยิ่งติดใจ กว่าจะยอมหยุดก็ทำเอานางหมดสติไปเสียก่อน
ตอนนี้ตื่นแล้วก็ยังไม่เห็นแม้แต่เงา หยุนหนีจึงเบะปากอย่างไม่พอใจ
นางอ้อยอิ่งอยู่บนเตียงพักใหญ่ ท้ายที่สุดก็ยังเลิกผ้าห่มลงจากเตียง เท้าเปล่าเหยียบพื้นอิฐทองคำจนเย็นวาบ นางหดนิ้วเท้าเข้าหากันเล็กน้อย
ยังไม่ทันได้ยืนขึ้น นางก็เห็นนางกำนัลวัยเยาว์สองคนในชุดนางกำนัลเดินอ้อมฉากกั้นเข้ามาหา
เมื่อเห็นนางมองพวกตนอย่างสงสัย นางกำนัลทั้งสองก็รีบยอบกายคำนับทันที
“เจี๋ยอวี๋ตื่นแล้วหรือเจ้าคะ บ่าวจะปรนนิบัติเจี๋ยอวี๋แต่งตัวล้างหน้าเจ้าค่ะ”
หยุนหนียังงุนงงอยู่ ก็ถูกทั้งสองช่วยพยุงขึ้น จากนั้นพวกนางก็ค่อย ๆ ปรนนิบัติตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า เปลี่ยนให้นางสวมชุดนางในสีม่วงบัว รวบผมเป็นมวยอย่างประณีตเรียบร้อย