หยุนหนีทำสีหน้าเรียบร้อยว่าง่าย คอยส่งคุณอาจ้าวจากสำนักการศึกษาออกไปพร้อมกับไจ๋อวี้เจิน
เธอไม่คิดเลยว่าในโลกนี้ตัวเองยังต้องเข้าสอบเข้ามหาวิทยาลัยด้วย
วันนั้นไจ๋อวี้เจินก็จัดการหาข้อมูลเตรียมสอบกลับมาให้เธอทันที
แต่ก่อนจะเริ่มเตรียมสอบอย่างจริงจัง หยุนหนียังต้องกลับไปหมู่บ้านต้าเหออีกครั้ง เพื่อจัดการเรื่องเอกสารกลับเข้าเมืองหลังได้งานให้เรียบร้อย
คราวนี้เธอตั้งใจซื้อตั๋วตู้นอนกลับไปด้วย สัมภาระก็ไม่ได้เอาไปมากนัก เดินทางตัวเบา
เธอยังพกสมุดบัญชีเงินฝากของเฉิงจิ่งเหยาไปด้วย เก็บไว้แนบตัว ตั้งใจว่าจะคืนให้เขาเมื่อเจอกันที่หมู่บ้านต้าเหอ
หยุนหนีคิดแผนไว้ดีมาก ถึงขั้นซ้อมคำพูดที่จะพูดกับเขาล่วงหน้าแล้วด้วยซ้ำ แต่หลังจากกลับไปจัดการเอกสารเสร็จและเดินไปถึงบ้านของเฉิงจิ่งเหยา เธอกลับพบว่าที่นั่นว่างเปล่าไร้ผู้คนไปนานแล้ว
แม้แต่แม่ไก่ที่เคยร้องกุ๊ก ๆ อยู่ในลานบ้านก็หายไป ประตูห้องด้านในลงกลอนเอาไว้ เธอมองลอดหน้าต่างเข้าไป เห็นเฟอร์นิเจอร์กับข้าวของในห้องยังอยู่ แต่ของใช้เล็ก ๆ น้อย ๆ ในชีวิตประจำวันกลับหายไปหมด
เฉิงจิ่งเหยาจากไปแล้ว เขาออกจากหมู่บ้านต้าเหอไป ไม่รู้ว่าไปที่ไหน
เพื่อนบ้านที่สนิทกันในหมู่บ้านบอกเพียงว่าเขาไปตั้งแต่วันที่ 5 ของเดือน ส่วนไปที่ไหนนั้นไม่มีใครรู้
เขาไม่มีพ่อแม่ ไม่มีรากฐานในหมู่บ้านนี้อยู่แล้ว การจากไปโดยไม่บอกกล่าวจึงไม่ได้ทำให้ผู้คนพูดถึงกันมากนัก
เสียงพูดคุยเหล่านั้นยังไม่ดังเท่าเรื่องที่หยุนหนีกับเขาหย่ากันด้วยซ้ำ