ชีวิตมหาวิทยาลัยของหยุนหนีเริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นระเบียบ
เธอเรียนเอกภาษาจีน สาขานี้เป็นไจ๋อวี้เจินที่ตัดสินใจเลือกให้
หลังจากหยุนหนีเรียนจบ ไม่ว่าจะอยู่เป็นอาจารย์ที่มหาวิทยาลัย หรือเข้าไปทำงานประชาสัมพันธ์ในหน่วยงานราชการก็ได้ทั้งนั้น ไม่ต้องลงไปทำงานในโรงงานให้ฝุ่นจับ
พ่อเสิ่นไม่ได้คัดค้านอะไร บอกว่าลูกสาวชอบอะไรก็เลือกอย่างนั้น หยุนหนีเองก็ไม่ได้ใส่ใจนัก จึงเลือกสาขาตามที่ไจ๋อวี้เจินต้องการ
ตลอดสี่ปีในมหาวิทยาลัย หยุนหนีเข้ากับเพื่อนร่วมชั้นได้ดี เธอยังเป็นคนสวย จึงมีเพื่อนนักศึกษาชายมาสารภาพรักอยู่ไม่น้อย
แต่เธอไม่ได้สนใจเรื่องนี้ อีกทั้งแม้เฉิงจิ่งเหยาจะไม่เคยปรากฏตัว ทว่าทุกครั้งหลังจากเธอใช้เวลากับเพื่อนนักศึกษาชาย สักวันสองวันต่อมาก็มักจะมีของขวัญจุกจิกส่งมาถึงบ้าน เธอจึงรู้ว่าหมอนี่ต้องแอบจับตาดูอยู่แน่ ๆ สุดท้ายเธอก็ปฏิเสธทุกคนไป
พอเรียนจบ หยุนหนีก็ใกล้จะอายุ 25 ปีแล้ว ส่วนลูกของเสิ่นหยุนรั่วก็อายุ 4 ขวบจนช่วยซื้อของได้แล้ว
ไจ๋อวี้เจินเริ่มร้อนใจขึ้นเรื่อย ๆ ในยุคสมัยของพวกเธอ คนอายุ 25 แล้วยังไม่สร้างครอบครัวถือว่าช้าไปมากแล้ว
ก่อนหน้านี้ หยุนหนียังใช้เหตุผลว่าลืมอดีตสามีไม่ได้ ปฏิเสธการดูตัวที่ครอบครัวจัดให้ได้
แต่ตอนนี้ผ่านมาสี่ปีแล้ว ข้ออ้างนี้จึงใช้ไม่ได้อีก
เช้าวันนั้น ไจ๋อวี้เจินปลุกหยุนหนีที่ยังงัวเงียให้ลุกจากเตียง คุ้ยเสื้อผ้าในตู้มาหลายชุดแล้วเอามาทาบตัวเธอ
หยุนหนีกอดหมอนนั่งอยู่บนเตียง มองแม่คุ้ยตู้เสื้อผ้าจนเละเทะ ในที่สุดก็อดถามไม่ได้