เฉิงจิ่งเหยามองรถไฟค่อย ๆ เคลื่อนห่างออกไป จนกระทั่งลับตาไปอย่างสิ้นเชิง เขาจึงก้าวเท้าหันหลังเดินจากมา
เขาไม่ได้กลับหมู่บ้านต้าเหอ ที่นั่นไม่มีเหตุผลให้เขาต้องอยู่ต่ออีกแล้ว
เดิมทีเขาก็ไม่มีญาติพี่น้อง ไม่ต้องห่วงหน้าพะวงหลัง ตอนนี้หยุนหนีก็จากไปแล้ว และต่อไปคงไม่มีโอกาสกลับมาอีก เขาย่อมไม่มีความจำเป็นต้องกลับไปเช่นกัน
เฉิงจิ่งเหยาเดินไปหยุดหน้าบ้านหลังหนึ่งที่ไม่สะดุดตาในอำเภอ ก่อนเคาะประตูตามรหัสลับ
อู๋เฉิงเสียงไม่คิดว่าเขาจะมาหาตอนนี้ แต่ที่เหนือความคาดหมายยิ่งกว่าคือสีหน้าราวกับหมดอาลัยตายอยากของอีกฝ่าย
เขานึกว่าเฉิงจิ่งเหยาไปทำเรื่องอะไรเข้า แล้วถูกคนแจ้งความเสียแล้ว
พอเฉิงจิ่งเหยาเข้ามาในบ้านก็เอ่ยว่า “พี่อู๋ เรื่องที่พี่เคยชวนผมลงใต้ไปลองลุยดูด้วยกัน ยังเป็นไปตามนั้นไหมครับ?”
อู๋เฉิงเสียงปิดประตู มองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความสงสัย “นายเป็นอะไรไป? ช่วงปีใหม่ทั้งที ไม่อยู่บ้านกับเมีย วิ่งมาหาฉันทำไม? ฉันนึกว่านายถูกคนแจ้งความเสียแล้ว ตกใจแทบแย่”
เฉิงจิ่งเหยาไม่ตอบ เพียงถามย้ำอย่างดื้อดึง “พี่อู๋ เรื่องลงใต้ที่พี่เคยพูดไว้ ยังเป็นไปตามนั้นไหมครับ?”
“ก็ยังเป็นไปตามนั้นสิ พอพ้นปีใหม่ฉันก็ไปแล้ว แต่นาย...” อู๋เฉิงเสียงดึงเขาให้นั่งลงด้วยความสงสัย “ก่อนหน้านี้นายไม่ได้บอกหรือไงว่ามีเมียอยู่ที่บ้าน เลยไปไหนไม่ได้? ทำไมจู่ ๆ ถึงเปลี่ยนใจล่ะ?”
เฉิงจิ่งเหยาเงียบ
อู๋เฉิงเสียงมองใบหน้าของเขา แล้วใจพลันกระตุกวูบ
“เมียนายล่ะ?”