หยุนหนีนั่งอยู่บนแท็กซี่ ในหัวเต็มไปด้วยความสับสน
สิ่งเดียวที่เธอมั่นใจได้คือลู่จิ่งเหยากลับไปตระกูลลู่แล้ว และช่วงนี้เขาก็ทำงานอยู่ที่เครือลู่มาตลอด
เขาฟื้นความทรงจำแล้วหรือยัง ทำไมถึงปิดบังเรื่องที่ตามหาครอบครัวพบแล้ว ตอนนี้เขาคิดจะทำอะไรกับเธอกันแน่ เธอเดาไม่ออกสักอย่าง
เธอถึงกับรู้สึกว่าสิ่งที่ทำมาตลอดช่วงนี้ช่างน่าขัน ราวกับตัวเองเป็นตัวตลกที่แสดงละครอยู่ฝ่ายเดียว ส่วนลู่จิ่งเหยามองออกหมดแล้ว และกำลังนั่งดูการแสดงของเธออย่างเงียบ ๆ
“ระบบ พระเอกกลับไปตระกูลลู่แล้ว”
[ฉันเห็นแล้ว โฮสต์]
“ในเมื่อเขากลับไปตระกูลลู่ตั้งนานแล้ว ทำไมถึงไม่ไปจากฉัน ไม่เปิดโปงฉันด้วย หรือเขาคิดว่าการดูฉันถูกปิดหูปิดตา แถมยังต้องแสดงละครใส่เขาทุกวันมันสนุกมากหรือไง?”
[ฉันไม่รู้ โฮสต์]
“ต่อจากนี้ฉันควรทำยังไง ภารกิจของเรายังทำต่อได้ไหม หรือว่าล้มเหลวไปแล้ว?”
[ภารกิจน่าจะยังไม่ล้มเหลว ในเมื่อพระเอกกลับไปตระกูลลู่แล้ว ขั้นต่อไปก็คือจากนางร้ายไป แล้วจ่ายเงินค่าบอกเลิกให้นางร้ายห้าล้าน]
[ในเมื่อพระเอกไม่ไป โฮสต์เป็นฝ่ายจากไปเองก็เหมือนกัน เพียงแต่เงินห้าล้านนี้อาจไม่ได้แน่ ๆ แต่ก็ไม่แน่หรอก พระเอกคงไม่ขี้เหนียวขนาดนั้นมั้ง]
“ถึงระบบไม่พูด ฉันก็คิดจะไปอยู่แล้ว ฉันคงแสดงต่อหน้าเขาต่อไม่ไหวแล้ว”
หยุนหนีทอดสายตามองการจราจรคับคั่งนอกหน้าต่างรถอย่างหม่นหมอง
คนขับเหลือบเห็นท่าทางหดหู่ของเธอจากกระจกมองหลัง คิดว่าเธอยังเสียใจเรื่องแฟนนอกใจ จึงอดเอ่ยปลอบอีกครั้งไม่ได้