ลู่จิ่งเหยาไม่ได้กลับบ้านทันที แต่ขับอ้อมไปยังร้านขนมหวานที่หยุนหนีชอบแวะไปกินเป็นประจำ
เขาซื้อเค้กมูสสตรอว์เบอร์รีหนึ่งชิ้น แล้วให้พนักงานห่อกลับบ้าน
ตลอดทั้งวันหยุนหนีรู้สึกกระสับกระส่ายอยู่บ้าง เธอกำโทรศัพท์ไว้ในมือ ลังเลว่าจะส่งข้อความอะไรไปหาลู่จิ่งเหยาดีไหม
แต่พอพิมพ์ไปได้ไม่กี่คำ เธอก็ลบออกจนหมด รู้สึกว่าส่งอะไรไปก็ดูจงใจและมีพิรุธไปเสียหมด
เธอดันถูกพระเอกจับได้ตอนเก็บกระเป๋าสองครั้งพอดีไม่พอ เหตุผลที่ใช้แก้ตัวแต่ละครั้งยังเหมือนกันอีก เธอแทบจะหัวเราะเยาะความโง่ของตัวเองแล้ว
ตอนลู่จิ่งเหยาเข้าบ้าน หยุนหนีซึ่งปกติไม่ก็ยุ่งกับธุระของตัวเอง ไม่ก็ดูซีรีส์อยู่ กลับได้ยินเสียงเขาตั้งแต่แรก แล้วรีบวิ่งจากห้องนั่งเล่นไปยังโถงทางเข้า ทั้งยังกระตือรือร้นช่วยรับกระเป๋าจากมือเขาอีกต่างหาก
“วันนี้กลับบ้านเร็วจังเลยนะคะ” เธอยิ้มหวานหยดย้อยพลางพูดกับเขา
ความตึงเครียดในใจลู่จิ่งเหยาค่อย ๆ คลายลงภายใต้รอยยิ้มของเธอ บางทีถ้าเป็นแบบนี้ต่อไปก็ดีเหมือนกัน
เขายื่นกล่องเค้กมูสสตรอว์เบอร์รีให้เธอ “วันนี้เลิกงานเร็ว ระหว่างทางกลับเลยแวะซื้อเค้กร้านที่คุณชอบ”
หยุนหนีเบิกตาขึ้นเล็กน้อย เธอรับกล่องเค้กมาด้วยความยินดี ก่อนเงยหน้ามองลู่จิ่งเหยา สีหน้าซาบซึ้งใจ
“ลู่ต้าลี่ คุณดีเกินไปแล้ว สองวันนี้ฉันกำลังอยากกินชิ้นนี้พอดีเลย”
พูดจบ เธอก็อุ้มเค้กชิ้นเล็กไปนั่งกินบนโซฟาอย่างอดใจรอไม่ไหว
ลู่จิ่งเหยามองแผ่นหลังที่ส่ายไปส่ายมาของเธอขณะกินเค้ก แล้วส่ายหน้าอย่างจนใจ