“คุณอยากจะชกใครสักคนใช่ไหม ฉันจะช่วยนวดให้คุณสักหน่อย” เยี่ยนเป่ยจับแขนของฉินเฟิงไว้แน่นขึ้นอีกนิด
“รีบปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ!” ฉินเฟิงสีหน้าแสดงความเจ็บปวดอย่างชัดเจน
หลี่จิ้งหนานที่อยู่ข้าง ๆ รีบเข้าไปห้าม “รีบปล่อยแฟนฉันเดี๋ยวนี้นะ ถ้าไม่ปล่อย ฉันจะโทรแจ้งตำรวจแล้ว!”
เสิ่นฉิงเขย่งปลายเท้า เข้าไปกระซิบข้างหูเยี่ยนเป่ยเบา ๆ “หรือคุณจะปล่อยเขาก่อนก็ได้!”
เสิ่นฉิงกลัวจริง ๆ ว่าเยี่ยนเป่ยจะหักแขนของฉินเฟิง ถ้าหักแล้วก็ไม่ใช่เรื่องง่าย ๆ แค่ชดใช้ค่าเสียหาย แต่อาจต้องเข้าถึงขั้นกฎหมายเลยทีเดียว
พอได้ยินเสิ่นฉิงพูดแบบนั้น เยี่ยนเป่ยก็ค่อย ๆ ปล่อยมือ
ฉินเฟิงที่ถูกปล่อยออกมา รีบถอยหลังไปสองก้าว แล้วขยับแขนเบา ๆ
มองเยี่ยนเป่ยอย่างไม่ยอมแพ้ “นายรอได้เลย”
“ได้ ไว้เจอกันใหม่” พอพูดจบเยี่ยนเป่ยก็ดึงเสิ่นฉิงหันหลังเดินจากไป
ฉินเฟิงมองแผ่นหลังที่กำลังจะไกลของพวกเขา พูดอย่างโมโห “เรื่องนี้ฉันจะจำไว้ และจะไปคิดบัญชีกับพวกนายแน่”
หลี่จิ้งหนานที่อยู่ข้าง ๆ พูดขึ้น “ฉินเฟิง ไม่นึกเลยว่าเสิ่นฉิงจะคบกับผู้ชายคนอื่นที่ไม่รู้จักมาก่อนตั้งแต่ยังไม่เลิกกับนาย”
ฉินเฟิงหรี่ตาลง มองไปทางหลี่จิ้งหนาน “พวกเราสองคนก็คบกันมานานก่อนที่เธอจะรู้ไม่ใช่เหรอ?”