“เสิ่นฉิง ฉันเตือนเธอนะ อย่าดีใจเร็วเกินไป” หลี่จิ้งหนานชี้นิ้วไปที่ปลายจมูกของเสิ่นฉิง
เสิ่นฉิงยักมุมปาก สายตามองไปที่หลี่จิ้งหนาน “หลี่จิ้งหนาน เธอก็มีเงินไม่ใช่เหรอ? ต่อให้เอาเงินไปให้แฟนเธอก็ได้นี่นา เงินแค่นี้สำหรับเธอคงไม่ใช่เรื่องใหญ่หรอกมั้ง!”
ครอบครัวของหลี่จิ้งหนานฐานะดีจริง ๆ พ่อของเธอเปิดบริษัท เป็นบริษัทที่พอมีชื่อเสียงในจิงตู เธอจึงเป็นลูกสาวคนรวยอย่างเต็มตัว
“ฉันมีเงินก็จริง แต่อย่าให้ฉันต้องเสียเงินให้พวกเธอแม้แต่สตางค์เดียวก็ไม่ยอม”
เสิ่นฉิงเลิกคิ้วขึ้น “งั้นก็ต้องโทษแฟนเธอสิ ใครใช้ให้เขาพูดจาโตขนาดนั้น”
“เธอ... เอาล่ะ ถือว่าฉันให้ทานเธอก็แล้วกัน” สายตาของหลี่จิ้งหนานกวาดมองเยี่ยนเป่ยเล็กน้อย “ดูท่าแฟนเธอคงเป็นคนจนไม่ใช่เหรอ? ชุดสูทแพง ๆ แบบนั้น เขาคงไม่เคยใส่หรอกมั้ง!”
เยี่ยนเป่ยหรี่ตาลง ชุดสูทที่เขาสวมอยู่นี่ ซื้อชุดนั้นได้ตั้งสิบตัว
ทันใดนั้นเสิ่นฉิงก็เอ่ยปากขึ้น “เธอรู้ได้ไงว่าเขาไม่เคยใส่ เขาใส่ดีกว่าชุดนี้ตั้งสิบเท่า แถมที่บ้านยังมีอีกหลายตัวด้วย”
ตอนนี้เยี่ยนเป่ยใจกระตุกวูบ เกิดคิดว่า เธอรู้แล้วหรือว่าเขาเป็นทายาทตระกูลเยี่ยนแห่งจิงตู?
ฉินเฟิงและหลี่จิ้งหนานหัวเราะเยาะเย้ยขึ้นมาทันที
“เสิ่นฉิง เธอจะหลอกใครกัน! เธอคิดจริง ๆ เหรอว่าแฟนเธอเป็นคุณชายตระกูลเยี่ยนของพวกเราที่จิงตู ชุดที่ดีกว่าชุดนี้ตั้งสิบเท่า มีเพียงคุณชายตระกูลเยี่ยนเท่านั้นที่คู่ควรจะใส่” ฉินเฟิงพูด