บนโต๊ะข้างๆ
สาวๆ หลายคนยังคงเหลือบมองไปทางเสิ่นฉิงและเยี่ยนเป่ยเป็นระยะ
“พวกเธอรู้สึกไหมว่าผู้ชายที่โต๊ะข้างๆ ดูคุ้นตา?”
“จริงด้วย ดูคุ้นๆ แต่นึกไม่ออกว่าเป็นใคร คงไม่ใช่ดาราที่ฉันตามอยู่หรอก เห็นข้างๆ เขาไม่มีบอดี้การ์ดเลย”
“หน้าตาขนาดนี้ ถ้าไม่ใช่ดาราก็คงเป็นคุณชายตระกูลใหญ่ในจิงตู”
“คุณชายตระกูลใหญ่? เธอพูดถึงคุณชายตระกูลเยี่ยนหรือเปล่า! เขาไม่ถูกตัดขาดจากตระกูลเยี่ยนไปแล้วเหรอ?”
“ถูกตัดขาดก็ไม่ทำให้เขาหน้าตาดีน้อยลงนะ! ถ้าเป็นแฟนฉัน ฉันจะไม่ทำอะไรเลย นั่งมองเขาอยู่บ้านทั้งวัน”
“พอเถอะ อย่ามัวแต่ฟินไปหน่อยเลย เธอไม่เห็นเหรอว่าเขามีแฟนแล้ว”
“บางทีนั่นอาจไม่ใช่แฟนเขาก็ได้นะ! คุณชายตระกูลเยี่ยนไม่เคยมีความรักนี่นา”
“เรื่องนี้เธอก็รู้ด้วย?”
“แน่นอน เธอไม่เคยได้ยินเหรอว่าคุณชายสกุลเยี่ยนไม่ใกล้ผู้หญิง มีคุณหนูตระกูลใหญ่และดาราชื่อดังหลายคนตามจีบเขา แต่เขาปฏิเสธหมด ถ้าเป็นผู้ชายคนอื่นที่มีสาวสวยตามจีบขนาดนี้ คงมีความสุขจนตายไปแล้วละ! ฝันกลางวันก็ยังยิ้ม”
“...”
เยี่ยนเป่ยที่โต๊ะข้างๆ ก็สังเกตเห็นว่ามีคนมองเขาอยู่เหมือนกัน เขาหันไปเหลือบมองแวบหนึ่ง คิดในใจว่าเขาจะถูกจำได้หรือเปล่า
เสิ่นฉิงพูดขึ้นทันใด “พวกเธอดูเหมือนกำลังมองเธออยู่นะ เธอรู้จักเหรอ?”
เยี่ยนเป่ยส่ายหน้า “ไม่รู้จัก!”
“แล้วทำไมพวกเธอถึงมองเธอตลอดเลย?”