สีหน้าของเฉินฉิงอดไม่ได้ที่จะเผยความโกรธ “ฉินเฟิง อย่าลืมนะว่าเสื้อผ้าที่นายใส่ตอนนี้ ฉันซื้อให้!”
“ฮึ เสื้อผ้าขาด ๆ พวกนี้มีค่าแค่ไหน แล้วถ้าเธอซื้อให้ยิ่งไร้ค่าเข้าไปใหญ่” ฉินเฟิงมองนางด้วยแววตาดูถูก
แล้วเขาก็ยกถุงช้อปปิ้งในมือขึ้นมา “เห็นไหม นี่คือของที่หนานหนานซื้อให้ รวมกันหลายหมื่นนะ! เสื้อผ้าที่เธอซื้อให้เทียบกับของหนานหนานไม่ได้เลย”
“ที่แท้นายก็เล็งเงินของหล่อนนี่เอง ฉันจนกว่าเธอจริง ๆ นายมันไอ้หน้าขาวหมดใจที่เต็มใจเป็น” เฉินฉิงกล่าว
ฉินเฟิงเอ่ยว่า “ฉันชอบตัวหนานหนานมากกว่า หน้าตาสวยกว่าเธอ ที่สำคัญฝีมือของหนานหนานดีกว่าเธอ ไม่เหมือนเธอ ตัวก็ไม่ให้ฉันแตะ ผู้หญิงแก่ค้างสต็อกอย่างเธอคงหาผู้ชายไม่ได้ทั้งชีวิต มีผู้ชายที่ไหนจะชอบคนแบบเธอ”
“ฉันชอบ!” เสียงทุ้มนุ่มน่าฟังดังขึ้นข้างหูเฉินฉิง
เฉินฉิงหันหน้าไป เห็นเยี่ยนเป่ยยืนอยู่ข้างหลังนางแล้ว
แค่นั้นก็มอบความรู้สึกปลอดภัยเพียงพอให้แก่นาง
“ฉินเฟิง นายได้ยินไหม ฉันไม่ใช่ว่านอกจากนายแล้วจะไม่มีใครชอบ”
เฉินฉิงเอียงตัวยื่นมือคล้องแขนเยี่ยนเป่ย “แนะนำให้รู้จักนะ นี่คือแฟนของฉัน”
ฉินเฟิงกวาดตามองเยี่ยนเป่ยตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาดูถูก “เฉินฉิง เธอหาผู้ชายมาง่าย ๆ ก็เพื่อยั่วยุฉันสินะ! แต่ฉันจะบอกให้ เธอยั่วยุไปก็เปล่าประโยชน์ ฉันไม่มีทางกลับมาคบกับเธออีก”
“ฉินเฟิง นายเลิกนิสัยหลงตัวเองนี่ได้ไหม ฉันบอกนายเลยว่า นับตั้งแต่นายทรยศฉัน เส้นผมสักเส้นของนายฉันก็ไม่อยากเห็น” เฉินฉิงกล่าว