ชายหนุ่มยกยิ้มมุมปาก มองเฉินฉิงด้วยแววตาแน่วแน่ "คุณคิดว่าผมเป็นพวกตบทรัพย์เหรอ?"
"ใช่!" เฉินฉิงตอบอย่างไม่อ้อมค้อม "ยังไงฉันก็ให้คุณมากที่สุดสองร้อยหยวน มากกว่านี้ฉันไม่มีแล้ว"
ชายหนุ่มมองเฉินฉิงแล้วเอ่ยขึ้น "ผมไม่เอาเงิน!"
"งั้นคุณจะเอาอะไร?" เฉินฉิงยกมือกอดอกโดยสัญชาตญาณ "ฉันขอบอกไว้ก่อนนะ คุณหนูอย่างฉันรักษาพรหมจรรย์มายี่สิบเจ็ดปีแล้ว อย่าคิดมาเอาเปรียบฉันเชียว"
ชายหนุ่มกลอกตา "คุณคิดมากไปแล้ว ผมไม่ได้สนใจคุณ"
ได้ยินแบบนั้น เฉินฉิงถึงได้คลายความระแวงลง
"คุณไม่เอาเงินจริง ๆ เหรอ?"
ชายหนุ่มเลิกคิ้วอย่างไม่แยแส "คุณมองว่าผมเหมือนคนขาดเงินหรือไง?"
"เหมือน!" เพราะไม่อย่างนั้นคงไม่เก็บแม้แต่บุหรี่หัก ๆ ขึ้นมา
……
ฟ้าช่างไม่แน่นอน ฝนเดือนมิถุนายนบอกตกก็ตก เมื่อกี้ยังมีแดดอยู่เลย ตอนนี้จู่ ๆ ก็เทลงมาอย่างหนัก
เฉินฉิงมองดูเสื้อผ้าที่เปียกในทันที รู้สึกหงุดหงิดใจมาก ถ้าไม่เอาแต่พูดไร้สาระกับผู้ชายตรงหน้าคนนี้ เธอคงถึงบ้านไปแล้ว ไม่ต้องมาเปียกฝน
เอาล่ะ วันนี้ถือว่าซวยก็แล้วกัน!
เธอเตรียมจะไปหลบฝนในรถ แล้วก็เหลือบมองชายหนุ่มที่เปียกฝนเช่นกัน "จะขึ้นมาหลบฝนไหม?"
ชายหนุ่มลังเลครู่หนึ่ง "เอ่อ... ก็ได้!"
ชายหนุ่มขึ้นรถของเฉินฉิง
ฝนยิ่งตกหนักขึ้นเรื่อย ๆ เฉินฉิงหันไปมองชายหนุ่มที่นั่งข้างคนขับ "คุณบอกว่าคุณเดินอยู่บนทางด่วนคนเดียวทำไมกัน ที่นี่มีแต่รถ ถึงฉันจะไม่ชนคุณ คนอื่นก็อาจชนคุณได้นะ"
ชายหนุ่มชำเลืองมองเฉินฉิง แล้วสายตาก็มองไปข้างหน้า "คุณนึกว่ามีใครฝีมือขับรถแย่เหมือนคุณหรือไง?"
"ฉัน... ฝีมือขับรถไม่ได้แย่อย่างที่คุณคิด" วันนี้เธออารมณ์เสียจริง ๆ เหม่อลอยเล็กน้อย ก็เลยเกือบชนคนเข้า
ชายหนุ่มไม่ได้พูดอะไร
เสียงฝนกระหน่ำลงบนกระจกรถ บรรยากาศในรถอึดอัดสุดขีด
เฉินฉิงมองดูฝนที่ดูท่าคงไม่หยุดง่าย ๆ ในเร็ววัน ถ้านั่งเงียบอย่างนี้ไปตลอด คงอึดอัดจนแทบจะใช้นิ้วเท้าขุดดินหนี
เธอปรือตามองชายหนุ่ม กำลังจะอ้าปากถามอะไรสักอย่าง
ทันใดนั้นก็ต้องมนต์เสน่ห์ของใบหน้าด้านข้างของเขา
คุณพระ! ที่แท้เขาก็หล่อขนาดนี้ เมื่อกี้ข้างนอกเธอมีอารมณ์ เลยไม่ได้สังเกตหน้าตาของเขาเลย
ไม่นึกเลยว่าเพ่งดูดี ๆ แล้วจะหล่อได้ขนาดนี้ ใบหน้าด้านข้างของเขามีโครงหน้าคมคายสง่านิ่ง ท่าทางเม้มปากของเขาดูสูงส่งเยือกเย็น สูทดำสนิททั้งตัวให้ความรู้สึกห่างเหิน
เฉินฉิงได้สติ เพื่อแก้บรรยากาศที่น่าอึดอัด เธอจึงฝืนใจเอ่ยขึ้น "เราก็ถือว่าไม่ชนไม่รู้จักกัน งั้นเรามารู้จักกันเถอะ! ฉันยังไม่รู้ชื่อคุณเลย!"
ชายหนุ่มละสายตากลับมา เอ่ยด้วยสีหน้าเรียบเฉย "เยี่ยนเป่ย"
"ที่แท้คุณชื่อเยี่ยนเป่ยนี่เอง ฉันชื่อเฉินฉิง"
ชายหนุ่มไม่ได้พูดอะไร มองออกไปนอกหน้าต่างต่อ
เฉินฉิงกำลังจะพูดอะไรอีก แต่ก็กลืนกลับลงไป เธอเป็นผู้หญิง จะชวนคุยเองก่อนทำไม ไม่ได้สนิทอะไรกับเขา เอาเถอะ
……
อีกไม่นานเสียงฝนก็เบาลง แต่ก็ยังไม่หยุด
เฉินฉิงเอ่ยขึ้น "บ้านคุณอยู่ที่ไหน ฉันไปส่งคุณ อย่างน้อยก็ถือเป็นการชดเชยที่เมื่อกี้เกือบชนคุณจนคุณตกใจ"
"ผมไม่มีบ้าน!" เยี่ยนเป่ยพูด เมื่อครู่เขาเพิ่งตัดสัมพันธ์กับตระกูลเยี่ยน ตอนนี้เขาไร้ที่พึ่งแล้ว
"ไม่มีบ้าน? คุณเป็นคนจรจัด?" เฉินฉิงสำรวจเขา "คุณแต่งตัวแบบนี้ก็ไม่เห็นเหมือนคนจรจัดเลย!"
"หนึ่งชั่วโมงก่อนหน้านี้ไม่ใช่ แต่ตอนนี้ใช่แล้ว" เมื่อหนึ่งชั่วโมงก่อน เขาตัดสัมพันธ์กับตระกูลเยี่ยน
เขาไม่อยากแต่งงานกับหลิวซินซิน และเขาก็ไม่ได้ชอบหลิวซินซินด้วย จะเอาคุณงามความดีของคนรุ่นก่อนมาให้คนรุ่นหลังชดใช้ได้ยังไงกัน!
เฉินฉิงขมวดคิ้ว มองเยี่ยนเป่ย "หมายความว่าไง? แล้วสรุปว่าคุณมีบ้านไหม?"
"ไม่มี!"
"งั้นเดี๋ยวคุณจะไปไหน? ฉันจะกลับบ้านแล้วนะ!" เฉินฉิงพูด
เยี่ยนเป่ยเหลือบมองเฉินฉิง "ขับพ้นทางด่วนนี้ไป แล้วจอดส่งผมตรงไหนก็ได้"
"ก็ได้!" เฉินฉิงสตาร์ทรถ เปิดไฟเลี้ยว ขับรถออกจากไหล่ทางเข้ารวมบนถนนหลัก
สิบนาทีต่อมา เธอขับพ้นทางด่วน เพราะใกล้ถึงบ้านแล้ว เฉินฉิงคิดจะหาที่จอดรถให้เยี่ยนเป่ยลง แต่ข้างนอกยังมีฝนอยู่!
เธอชำเลืองมองเยี่ยนเป่ยที่นั่งข้างคนขับ เมื่อกี้ได้ยินว่าเขาไม่มีบ้านแล้ว เขาน่าจะน่าสงสารมาก ถ้าเธอปล่อยเขากลางฝน ก็ดูไร้มนุษยธรรมเกินไป
สายตาของเฉินฉิงแอบเหลือบมองเขาอีกหลายที เห็นว่าเขาก็ไม่เหมือนคนไม่ดีอะไร งั้นก็พากลับบ้านก่อนเถอะ รอฝนหยุดแล้วค่อยให้ไป! ยังไงเรื่องวันนี้ก็เป็นความผิดของเธอ
"ข้างหน้านั่นบ้านฉัน ไม่งั้นคุณไปบ้านฉันก่อน! รอฝนหยุดแล้วค่อยไป"
เยี่ยนเป่ยลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพยักหน้าตกลง "ถ้าอย่างนั้นขอบคุณนะ!"
เฉินฉิงขับรถมาถึงซิงหย่าเยวี่ยน
เธอพาเยี่ยนเป่ยกลับบ้าน เปิดประตูห้อง
คอนโดที่เธอซื้อมีสองห้องนอนหนึ่งห้องนั่งเล่น สไตล์การตกแต่งแบบชนบท ข้าวของเรียบง่าย แต่ดูอบอุ่น
"ตามสบายนะ! คุณหลบฝนที่นี่ไปก่อน รอฝนหยุดแล้วค่อยไป"
ชายหนุ่มพยักหน้าถี่หนึ่ง
เฉินฉิงก้มมองเสื้อผ้าที่เปียกของตัวเอง แต่เพราะมีชายแปลกหน้าอยู่ในบ้าน เธอไม่กล้าอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า
ไม่นึกว่าเธอจะพาชายแปลกหน้ากลับบ้าน แต่นี่เทียบกับที่ฉินเฟิงนอกใจไม่ได้เลยสักนิด
ในเวลาเดียวกัน!
ที่คฤหาสน์ตระกูลเยี่ยน
เยี่ยนเจียงซานทุบโต๊ะด้วยความโกรธ
"อะไรนะ? มันลงจากรถเลยงั้นเหรอ"
หยางเจี้ยน ผู้ช่วยของเยี่ยนเป่ยเอ่ยขึ้น "ใช่ครับ ท่านอาจารย์ คุณชายเยี่ยนวางสายของท่านแล้วก็ลงจากรถเลยครับ"
"ไอ้เด็กนี่กล้ามากขึ้นทุกวันนะ แม้แต่คำพูดข้าก็ไม่ฟังแล้ว" เยี่ยนเจียงซานพูดด้วยสีหน้าซีดเผือด "ดี ถ้ามันงอนข้า ข้าก็จะไม่ตามใจมันแล้ว"
"ผู้ช่วยหยาง!"
"ท่านอาจารย์มีอะไรจะสั่งครับ"
"อายัดบัตรทุกใบของเยี่ยนเป่ยให้หมด ข้าจะดูว่ามันจะทนได้ถึงเมื่อไหร่ ข้าไม่เชื่อว่ามันจะไม่กลับมา"
"ท่านอาจารย์ นี่... แบบนี้ไม่ดีมั้งครับ"
"ไม่ทำแบบนี้ มันจะรีบกลับมาแต่งงานกับซินซินไหม?"
"ครับ! ทราบแล้วครับ"
เวลานั้น หลิวเหวินจื้อพาหลิวซินซินลูกสาวมาถึง
รอยยิ้มบนใบหน้าเยี่ยนเจียงซานปรากฏขึ้นทันที
"เฒ่าหลิว ซินซิน พวกเจ้ามาแล้ว รีบนั่ง ๆ"
หลิวซินซินกวาดตามองห้องนั่งเล่น "อืม คุณลุงเยี่ยน พี่เยี่ยนเป่ยล่ะคะ"
"เขา ออกไปข้างนอกน่ะ"