"แม่ หนูจะพาเขาไปพบแม่นะคะ ยังมีธุระนิดหน่อย หนูขอวางสายก่อนนะ"
"นี่แก..."
หวังหย่าจว๋อยากพูดอะไร แต่เฉินฉิงก็วางสายไปเสียก่อน
เธอเป็นลูกสาวคนเดียวของบ้าน พ่อแม่จึงให้ความสนใจเรื่องการแต่งงานของเธอเป็นพิเศษ
ตลอดสองปีที่คบกับฉินเฟิง พ่อแม่ก็ฝากญาติมิตรแนะนำคนให้ แต่ล้วนถูกเฉินฉิงปฏิเสธ เธอเคยสาบานว่าชาตินี้จะไม่แต่งกับใครนอกจากฉินเฟิง
นึกย้อนถึงคำสาบานของตัวเองในตอนนี้ ช่างเหน็บแนมแสบทรวงจริง ๆ
วางสายแล้ว เธอเก็บมือถือใส่กระเป๋า แล้วนั่งลิฟต์ลงมาชั้นล่าง
บังเอิญเหลือเกิน
ข้างนอกฝนตก
หนักมาก!
ราวกับฟ้าดินก็ยังรู้สึกน้อยใจแทนเธอ
เธอหลบอยู่ในตัวอาคารยืนอยู่นาน คิดอะไรต่อมิอะไรมากมาย แม้จะเป็นเดือนหก อากาศในเดือนมิถุนายน แต่เธอที่สวมชุดกระโปรงติดกัน ก็ยังรู้สึกได้ถึงความหนาวเย็นแผ่วเบา
เธอใช้สองมือสลับกันถูแขน เพื่อให้ไม่รู้สึกหนาวจนเกินไป
ครู่หนึ่ง ฝนก็หยุด
คงเป็นพายุฝนฟ้าคะนอง ฟ้าก็สว่างขึ้นมาในทันใด
เฉินฉิงขับรถ เตรียมกลับบ้านของตัวเอง
เธอเป็นอาจารย์ดีเด่นของมหาวิทยาลัยชื่อดังแห่งหนึ่ง
เงินเดือนพอใช้ได้ ด้วยความช่วยเหลือของพ่อแม่ จึงซื้อห้องชุดสองห้องนอนหนึ่งห้องนั่งเล่นในใจกลางเมือง
ตอนนี้เธอก็เข้าใจอย่างถ่องแท้ถึงคำพูดที่หวังหย่าจว๋เคยบอกเธอ ว่าผู้หญิงต้องมีบ้านเป็นของตัวเอง ไม่ว่าเมื่อไหร่ ก็จะมีที่ให้กลับไป
ชั่วขณะนี้ จู่ ๆ เธอก็รู้สึกปลอดโปร่ง ผู้ชายงั่งอะไรนั่น ชั้นไม่สนแล้ว ผู้ชายเลวคู่กับนางอิจฉานั่นแหละเหมาะสมกันดี เธอเป็นเพียงผู้ผ่านทางก็เท่านั้น
เธอเปิดเพลงในรถ แล้วเริ่มฮัมตาม
...
บนถนนกว้างใหญ่
รถยนต์โรลส์รอยซ์คันหนึ่งแล่นด้วยความเร็วสูง
บุรุษที่นั่งเบาะหลัง สวมสูทสีดำสนิท แว่นกันแดดค้ำอยู่บนสันจมูกโด่ง ริมฝีปากบางเม้มเบา ๆ ใบหน้าหันข้างมองออกนอกหน้าต่าง
เสียงโทรศัพท์ดังขัดจังหวะเขา
ทว่าเขากลับไม่ยอมรับสักที ผู้ช่วยหยางเจี้ยนที่กำลังขับรถเหลือบมองกระจกหลัง แล้วเอ่ยเตือน "คุณชายเยี่ยน มือถือคุณดังแล้วครับ"
บุรุษที่นั่งด้านหลังรับสายอย่างไม่เต็มใจ
เอ่ยปากด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ "พ่อ ผมไม่แต่งกับซินซินแน่"
ดูเหมือนเขาจะรู้อยู่แล้ว ว่าโทรศัพท์สายนี้โทรมาเรื่องอะไร
"ฉันไม่ยอม แกต้องแต่งกับซินซิน ซินซินกับแก เป็นคู่หมายที่ฉันกับลุงหลิวของแกตกลงกันไว้นานแล้ว แกจะผิดสัญญาไม่ได้ ไม่งั้นฉันก็ขอโทษลุงหลิวไม่ได้"
"หนึ่งสัปดาห์ให้หลัง ก็ถึงวันแต่งแกกับซินซิน ถ้าแกทำตามไม่ได้ ก็อย่าเข้านามสกุลเยี่ยนอีก ฉันถือว่าฉันไม่มีลูกคนนี้"
บุรุษที่นั่งเบาะหลังเหลือบตาขึ้นอย่างไม่ยินยอม เอ่ยว่า "ไม่เข้าก็ไม่เข้า ยังไงหลิวซินซินใครอยากแต่งก็แต่งไป ผมไม่ยอมแต่งหรอก"
"ดี! สมกับเป็นลูกของเยี่ยนเซี่ยงถิง ตั้งแต่วันนี้ไป ตระกูลเยี่ยนไม่เกี่ยวข้องอะไรกับแกแม้แต่สตางค์แดงเดียว แกก็อย่าได้ใช้เงินของตระกูลเยี่ยนอีกแม้แต่เหรียญ และรถกับบ้านฉันก็จะเอาคืนหมด ไม่มีอะไรเป็นของแกทั้งนั้น"
"ตามใจ..." บุรุษเบาะหลังเอ่ยสองคำนี้ออกมาเบา ๆ แล้วก็วางสาย
"จอดรถ!" น้ำเสียงบุรุษนั้นเยือกเย็นยิ่ง
"คุณชายเยี่ยน นี่มันทางด่วน จอดรถไม่ได้นะครับ"
"ฉันสั่งให้จอดก็จอด"
"คุณชายเยี่ยน นี่มันอะไรกันครับ"
"รถคันนี้เป็นของตระกูลเยี่ยน ฉันไม่นั่งแล้ว จำไว้ว่าตั้งแต่วันนี้ไป ฉันไม่เกี่ยวข้องอะไรกับตระกูลเยี่ยน"
"แต่ว่า..."
"ถ้าแกไม่เชื่อฟังฉันจะแกละ" บุรุษเบาะหลังสีหน้าจริงจังมาก แววตาเฉียบคมประหนึ่งบอกเขาว่า ถ้าไม่จอดรถแกได้เจอดีแน่
หยางเจี้ยนได้แต่จอดรถ บุรุษข้างหลังเขาไม่กล้าล่วงเกิน ถ้าล่วงเกินก็ไม่มีผลดีต่อตัว
บุรุษเบาะหลังลงจากรถ ก่อนปิดประตูพูดกับหยางเจี้ยน "แกไปเถอะ"
เนื่องจากเป็นทางด่วน ด้านหลังจึงมียวดยานสัญจรคับคั่ง หยางเจี้ยนได้แต่ขับรถจากไป
บุรุษที่เพิ่งลงจากรถ ยืนอยู่ริมสุดของทางด่วน
มือใหญ่ที่มีข้อนิ้วชัดเจนคลำหาบุหรี่กับไฟแช็กในกระเป๋ากางเกง
เขาคาบบุหรี่ที่มุมปาก กำลังจะจุดไฟ รถเบนซ์คันหนึ่งก็พุ่งเข้าหา
เขาตกใจจนคายบุหรี่ในปาก "อ๊าก—" พร้อมเสียงร้องแหลม
จู่ ๆ รถเบนซ์ก็เบรกหยุด
เฉินฉิงเองก็ตกใจ นิ่งงันไปครูหนึ่ง แล้วค่อย ๆ ปลดเข็มขัดนิรภัย แล้วลงจากรถ เดินเข้าไปหาบุรุษที่อยู่ใกล้รถเธอมากด้วยสีหน้าเกรงใจ
"คุณคะ ขอโทษจริง ๆ นะคะ ไม่ได้ทำให้คุณตกใจใช่ไหมคะ"
บุรุษปรายตามองเฉินฉิง "คุณเพิ่งสอบใบขับขี่มาใช่มั้ย"
"ไม่ใช่ค่ะ ฉันสอบมาได้สามปีแล้ว" เฉินฉิงกล่าวเรียบ ๆ
"ฝีมือขับรถขนาดนี้ยังกล้าบอกว่าสามปีอีก บอกว่าสามวันยังนับว่าเหมาะสมกับฝีมือคุณเลย" บุรุษกล่าว
"ฉัน... ขอโทษจริง ๆ นะคะ วันนี้ฉันอารมณ์ไม่ดี ใจลอยไปหน่อย"
บุรุษพิจารณาเฉินฉิงอยู่ครู่หนึ่ง "อารมณ์ไม่ดีนี่เป็นข้ออ้างให้คุณขับรถไม่ดีหรือไง"
"คุณคะ ขอโทษจริง ๆ ค่ะ ถ้าทำให้คุณตกใจ ฉันขอโทษอย่างเป็นทางการเลยนะคะ" เฉินฉิงโค้งตัวเก้าสิบองศาโดยตรง
"ช่างเถอะ ไปได้แล้ว" บุรุษเห็นเฉินฉิงขอโทษอย่างจริงใจ ก็ไม่พูดอะไรอีก
เขาก้มตัวเก็บบุหรี่ที่คายทิ้งพื้นขึ้นมา เขามีนิสัยรักความสะอาด แถมไม่มีนิสัยทิ้งขยะเรี่ยราด
สายตาของเฉินฉิงตกลงไปที่บุหรี่คดงอในมือบุรุษ จู่ ๆ ก็รู้สึกทนเห็นไม่ได้ขึ้นมา บุหรี่มวนนี้คดงอขนาดนี้แล้ว เขายังเก็บขึ้นมา ดูท่าเขาคงเป็นคนประหยัดมัธยัสถ์
"บุหรี่มวนนี้... คงสูบไม่ได้แล้วมั้งคะ" เฉินฉิงกล่าว
บุรุษปรายตาขึ้นมองเฉินฉิง "ใช่ ถ้าไม่ใช่เพราะคุณก็คงไม่ตกพื้น"
ในใจของเฉินฉิงยังรู้สึกผิดอยู่บ้าง สาเหตุมันก็เกิดจากเธอ ถึงแม้จะไม่ก่อให้เกิดความเสียหายทั้งคนทั้งทรัพย์ แต่เธอก็จะทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้แล้วจากไปไม่ได้
เธอยื่นปาก "งั้นฉันชดใช้ให้คุณนะ"
"จะเอาอะไรมาชดใช้ให้ผม"
"บุหรี่ไงคะ เพราะฉันบุหรี่คุณถึงตกพื้น ฉันชดใช้ให้คุณหนึ่งซอง" เฉินฉิงรีบเดินไปที่รถ หยิบกระเป๋าออกมาจากรถ ล้วงเงินหนึ่งร้อยหยวนยื่นให้บุรุษตรงหน้า
"เงินร้อยหยวนนี่ก็พอให้คุณซื้อบุหรี่ได้สองสามซองนะคะ ถือว่าฉันขอโทษคุณด้วย"
บุรุษปรายตามองเงินร้อยหยวนในมือเฉินฉิง แต่ไม่ได้รับไป
บุหรี่ของเขาที่ตกพื้นแค่มวนเดียว สองร้อยหยวนก็ซื้อไม่ได้
"อะไรกัน ยังรังเกียจน้อยไปอีก" เฉินฉิงล้วงเงินอีกร้อยหยวนจากกระเป๋า พูดอย่างใจกว้าง "ให้คุณไปซื้อเพิ่มอีกหลายซอง"
บุรุษยิ้มเจื่อน ๆ ให้เฉินฉิง "เงินสองร้อยนี่ของผม ยังซื้อบุหรี่ของผมได้ไม่ถึงหนึ่งซองเลย"
เฉินฉิงเบิกตากว้าง "คุณจะหลอกใคร ไม่คิดจะตุกติกใช่ไหม" เฉินฉิงหันไปมองรถตัวเอง "บอกเลยนะ ถึงฉันจะขับเบนซ์ แต่ฉันก็ไม่มีเงิน นี่ฉันผ่อนซื้อมา ถ้าคุณคิดจะตุกติกจริง คุณคิดผิดแล้ว"