หลิวเหวินจื้อกระตุกมุมปาก "ก็ซินซินบอกว่าไม่ได้เจอเยี่ยนเป่ยมาหลายวันแล้ว ถึงได้ดึงฉันให้แวะมาดูน่ะ"
เยี่ยนเจียงซานหัวเราะ "ซินซินเป็นลูกสะใภ้ที่ฉันหมายมั่นมาตลอด รอหาฤกษ์ดีเมื่อไหร่ ฉันจะให้เยี่ยนเป่ยแต่งซินซินเข้าบ้าน"
หลิวซินซินยู่ปาก "คุณลุงเยี่ยนคะ ถึงคุณอาไม่พูดแบบนี้ ถ้าพี่เยี่ยนเป่ยไม่ยอมจะทำยังไง"
"เขากล้าที่ไหน ในตระกูลเยี่ยนฉันยังเป็นคนตัดสินใจ คุณลุงเยี่ยนรู้ว่าเธอชอบเยี่ยนเป่ย เธอวางใจได้ ในตระกูลเยี่ยน นอกจากเธอแล้ว ใครก็แต่งเข้าตระกูลเยี่ยนของเราไม่ได้" เยี่ยนเจียงซานกล่าว
หลิวซินซินยิ้มอย่างได้ใจ แต่งกับเยี่ยนเป่ยคือสิ่งที่เฝ้าฝันมาโดยตลอด แม้แต่ในฝันก็อยากแต่งเข้าตระกูลเยี่ยน เมื่อได้ยินคำพูดของคุณลุงเยี่ยน ในใจก็เหมือนมีหลักยึดแล้ว
"ขอบคุณนะคะคุณลุงเยี่ยน"
"ซินซิน ไม่ต้องเกรงใจ ต่อไปพวกเราก็เป็นครอบครัวเดียวกันแล้ว"
"ค่ะๆ" หลิวซินซินพยักหน้าอย่างดีใจ "จริงสิคะ คุณลุงเยี่ยน พี่เยี่ยนเป่ยจะกลับมาตอนไหนเหรอ"
"เยี่ยนเป่ยวันนี้ติดธุระนิดหน่อย คงต้องดึกมากถึงจะกลับมา งั้นรอให้เขากลับมาแล้วฉันจะให้เขาไปหาเธอนะ" เยี่ยนเจียงซานกล่าว
"ไม่ดีกว่าค่ะ พี่เยี่ยนเป่ยไม่มีทางมาหาฉันหรอก" หลิวซินซินทำสีหน้าเศร้าเสแสร้ง
อันที่จริงตั้งแต่เด็กเธอชอบเยี่ยนเป่ย แต่ในใจรู้ดีว่าเยี่ยนเป่ยดูเหมือนจะไม่ได้สนใจเธอสักเท่าไหร่ ถึงเมื่อก่อนจะเล่นด้วยกันบ่อยๆ แต่เยี่ยนเป่ยเคยบอกว่ามองเธอเป็นแค่น้องสาว
"ซินซิน เยี่ยนเป่ยไม่มีทางไม่ไปแน่ ถ้าเขาไม่ไป ฉันก็จะลากตัวเขาไป" เยี่ยนเจียงซานกล่าว
"ถ้าอย่างนั้นก็ได้ค่ะ คุณลุงเยี่ยน งั้นหนูกับพ่อขอตัวกลับก่อนนะคะ"
"อืม"
"พ่อคะ พวกเราไปกันเถอะ" หลิวซินซินคล้องแขนหลิวเหวินจื้อแล้วลุกขึ้น
"ไอ้แก่เยี่ยน ในเมื่อเยี่ยนเป่ยไม่อยู่บ้าน พวกเราก็ไม่รบกวนมากแล้วกัน"
เยี่ยนเจียงซานทำท่าไม่ยินดี "นี่จะเรียกว่ารบกวนได้ยังไง ไอ้แก่หลิว ฉันถือว่าพวกนายเป็นครอบครัวมานานแล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะนาย ฉันก็ไม่มีวันนี้"
หลิวเหวินจื้อยิ้ม "ได้ ได้..."
...
ตอนนี้ฝนหยุดแล้ว
ในห้องพักห้องหนึ่งของซิงหย่าเยวี่ยน
เยี่ยนเป่ยยืนริมหน้าต่างจ้องมองออกไปข้างนอกตลอดเวลา ในกว่าหนึ่งชั่วโมงนี้ เฉินฉิงพูดกับเขาแค่สองประโยค
ประโยคแรกถามเขาด้วยน้ำเสียงอาลัยอาวรณ์ว่ากระหายน้ำไหม ประโยคที่สองคือเขาถามเฉินฉิงว่าห้องน้ำอยู่ตรงไหน
มองเห็นฝนข้างนอกหยุดแล้ว เยี่ยนเป่ยถึงได้หันหลังกลับมา มองเฉินฉิงขดตัวอยู่บนโซฟานุ่มนิ่ม จู่ๆ ก็เอ่ยปาก "ขอบคุณนะ ฝนหยุดแล้ว ผมจะไปแล้ว"
เยี่ยนเป่ยเพิ่งเดินไปถึงหน้าประตู เฉินฉิงก็เรียกเขาไว้
"เดี๋ยวก่อน..."
เยี่ยนเป่ยหันกลับมา "มีอะไรอีกเหรอ"
"คุณ..." เฉินฉิงเพิ่งจะพูดอะไร โทรศัพท์ก็ดังขึ้นอีก
เธอเลยต้องกดรับสายก่อน
"ฮัลโหล แม่ มีอะไรหรือเปล่า ฉันบอกแล้วไงว่ารอให้เขามีเวลาเดี๋ยวฉันจะพาเขากลับไปเยี่ยมแม่ที่บ้านเอง"
"ไม่ใช่หรอกฉิงฉิง ตอนนี้แม่มาถึงข้างล่างตึกเธอแล้ว รีบเปิดประตูเตรียมต้อนรับแม่เถอะ"
"เอ่อ...แม่คะ ข้างนอกฝนเพิ่งหยุด แม่มาได้ยังไง"
"แม่นั่งแท็กซี่มา ตั้งแต่เธอไปทำงานต่างจังหวัด แม่ก็ไม่ได้เจอเธอมาหลายวัน แม่ก็แค่คิดถึงเธอไง" หวังหย่าจว๋กล่าว
เฉินฉิงกลอกตา แล้วก็วางสาย
แย่แล้วๆ ถ้ารู้อย่างนี้ให้เยี่ยนเป่ยไปก่อนก็ดี แบบนี้แม่ต้องมาดักถึงหน้าประตูแน่ เฉินฉิงทำสีหน้าอยากจะร้องไห้แต่น้ำตาไม่ไหล
เยี่ยนเป่ยมองเธอ "คุณเป็นอะไรไป"
"แม่ฉันมา"
"แม่คุณมาก็มา สิ เธอทุกข์ใจอะไร"
"แม่ฉันมาถึงข้างล่างตึกแล้ว คงจะถึงหน้าประตูแล้วแหละ คราวนี้ทำยังไงล่ะ..."
เยี่ยนเป่ยมองเฉินฉิงอย่างงุนงง "แม่มาหาเธอ เธอไม่ดีใจเหรอ"
"ดีใจก็ดีใจสิ แต่คุณน่ะสิ แม่มาเจอคุณ ฉันจะอธิบายยังไง" เฉินฉิงกล่าว
เยี่ยนเป่ยผงะ ครู่ต่อมาก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น
"ฉิงฉิง รีบเปิดประตูเร็ว แม่เอาของโปรดมาให้เต็มเลย" หวังหย่าจว๋ตะโกนพลางเคาะประตู
เฉินฉิงมองเยี่ยนเป่ยพร้อมพูดเสียงเบา "ไม่งั้นคุณหลบก่อนดีไหม"
เยี่ยนเป่ยเบิกตากว้างมองเฉินฉิงด้วยความตกใจ "ให้ผมหลบเนี่ยนะ"
"ใช่สิ รีบเข้าไป ไม่งั้นไม่ทันแล้วนะ"
เยี่ยนเป่ยเลยต้องพยักหน้า เขากำลังจะเดินเข้าไปในห้อง ทันใดนั้นประตูก็ถูกเปิดออก
เฉินฉิงมองหวังหย่าจว๋อย่างตกใจ "แม่ เข้ามาได้ยังไง"
"แม่เคาะตั้งนานเธอก็ไม่ยอมเปิด แม่ก็ถือกุญแจสำรองมาเอง ก็เลยเปิดเอง"
เฉินฉิงตั้งแต่วันแรกที่ซื้อบ้าน ก็ให้กุญแจหวังหย่าจว๋มาหนึ่งดอก ตัวเองเก็บไว้อีกดอก
"ฉิงฉิง เธอทำอะไรอยู่ในบ้าน ตั้งนานไม่ยอมเปิดประตูให้แม่"
"แม่คะ ฉัน..."
หวังหย่าจว๋สังเกตเห็นเยี่ยนเป่ยที่ยืนอยู่ข้างๆ ทันที
เยี่ยนเป่ยกับหวังหย่าจว๋สบตากันพอดี เขายิ้มอย่างสุภาพทีหนึ่ง
"ฉิงฉิง คนนี้คือฉินเฟิงใช่ไหม" หวังหย่าจว๋ถาม
"คุณอา ผม..." เยี่ยนเป่ยกำลังจะอธิบายว่าเขาไม่ได้ชื่อฉินเฟิง
เฉินฉิงก็ขัดขึ้นมากะทันหัน "ฉินเฟิง นี่แม่ฉัน"
เยี่ยนเป่ยมองเธออย่างสงสัย เฉินฉิงกระพริบตาให้เขา สื่อสายตาบอกให้เขาเล่นตามบทเธอด้วย แล้วก็เดินมาข้างตัวเยี่ยนเป่ย คล้องแขนเขาไว้
"แม่ นี่คือฉินเฟิง"
"คุณ...คุณอา สวัสดีครับ" เยี่ยนเป่ยพูดตะกุกตะกัก
หวังหย่าจว๋เอ่ย "เป็นอะไรไป แม่มารบกวนพวกเธอหรือเปล่า"
"เปล่าหรอกแม่ แม่ไม่ได้รบกวนอะไรเราเลย จริงๆ แล้วหนูก็แค่อยากเซอร์ไพรส์แม่" เฉินฉิงเงยหน้ามองเยี่ยนเป่ย "ใช่ไหม"
"เอ่อ ใช่ครับ คุณอา"
"โอ้ อย่างนี้นี่เอง ถ้างั้นพวกเธอนั่งก่อน แม่จะไปทำกับข้าวให้" พูดพลางหวังหย่าจว๋ก็หิ้วของที่เอามาตรงเข้าไปในครัว
เฉินฉิงปล่อยแขนเยี่ยนเป่ยทันที "ขอโทษจริงๆ นะ วันนี้คุณช่วยฉันเรื่องนี้หน่อยได้ไหม"
เห็นเยี่ยนเป่ยท่าทางอยากจะปฏิเสธ เฉินฉิงจึงรีบพูด "ฉันขอร้องล่ะ คุณช่วยฉันเถอะนะ ฉันจะไม่ให้คุณช่วยเปล่าๆ แน่"
เยี่ยนเป่ยหรี่ตา "ก็ได้"
เขาเป็นถึงบุตรชายใหญ่ผู้สูงส่ง เป็นดั่งดวงใจของหญิงสาวทั้งหลาย กลับต้องมาตกระกำลำบากปลอมเป็นแฟนคนอื่น
เฉินฉิงเปิดปาก "คุณจำไว้นะ ตอนนี้คุณชื่อฉินเฟิง ทำงานที่บริษัทอวี่เจิ้งกรุ๊ป นอกนั้นคุณเล่นตามที่ฉันพูด อย่าได้พูดมาก"
เยี่ยนเป่ยพยักหน้า
ที่แท้คนที่ชื่อฉินเฟิงก็ทำงานอยู่ที่บริษัทของตระกูลเขา อวี่เจิ้งกรุ๊ปคืออาณาจักรที่พ่อของเขาลงมือสร้างขึ้นมาเอง เป็นกลุ่มบริษัทอันดับหนึ่งของจิงตู เยี่ยนเจียงซานเคยบอกว่า ถ้าเขาแต่งกับหลิวซินซินเมื่อไหร่ จะยกหุ้นของอวี่เจิ้งกรุ๊ปให้เขาทันที เขาก็จะเป็นทายาทสืบทอด แต่...หลิวซินซินนั่นเขาไม่มีวันแต่ง และทายาทสืบทอดคนนี้เขาก็คงทำไม่ได้แล้ว
"ฉินเฟิงเป็นใคร เป็นแฟนเธอเหรอ" เยี่ยนเป่ยถาม
"ตอนนี้ไม่ใช่แล้ว"
"ทำไมล่ะ แล้วเธอให้ฉันปลอมเป็นมันนี่มีความหมายอะไร"
"ไว้มีเวลาแล้วฉันจะอธิบายให้ฟัง" เฉินฉิงกล่าว
...
เฉินฉิงลุกขึ้น "คุณนั่งก่อนนะ ฉันจะไปช่วยแม่"
"อืม"
เธอเดินมาถึงห้องครัว หวังหย่าจว๋เอ่ยว่า "ใกล้จะเสร็จแล้วละ ฉิงฉิง เธอออกไปอยู่เป็นเพื่อนฉินเฟิงเถอะ"
"แม่ ไม่เป็นไร ให้เขาอยู่คนเดียวก็ได้" เฉินฉิงกล่าว
หวังหย่าจว๋หั่นผักพลางพูด "เสี่ยวฉิงจ๊ะ เธอสายตาแหลมจริงๆ ฉินเฟิงนี่หน้าตาดีใช่ย่อย ตั้งแต่แม่เคยเห็นเด็กหนุ่มมาเยอะแยะ หาหนุ่มหล่อแบบฉินเฟิงนี่ยากนะ"