เสิ่นฉิงที่อยู่ข้างๆ รับโทรศัพท์
"ฮัลโหล! โยวโยว!มีอะไรเหรอ?"
"ฉิงฉิง พรุ่งนี้เช้ามีเวลามั้ย?"
เสิ่นฉิงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูตารางเรียน "มีเวลา พรุ่งนี้เช้าฉันไม่มีเรียน โยวโยว เธอคงไม่มาถึงพรุ่งนี้เช้าหรอกใช่ไหม!"
"ใช่!พรุ่งนี้เที่ยงเราไปกินข้าวด้วยกันนะ!"
"ได้สิ! คุณจะถึงเมื่อไหร่ เดี๋ยวฉันไปรับคุณ!" เสิ่นฉิงพูด
"พรุ่งนี้สิบโมงเช้าถึง ฉันนั่งแท็กซี่จากสนามบินไปเองก็ได้!"
"ไม่ต้องนั่งแท็กซี่หรอก ยังไงฉันก็ว่างอยู่แล้ว ไปรับเธอก็ได้!"
"งั้นก็ได้!" หวังโยวโยวพูด "เสิ่นฉิง ทำไมตรงนั้นฉันได้ยินเสียงผู้ชายพูดด้วยล่ะ ฉินเฟิงอยู่ข้างๆ เธอเหรอ!"
"เปล่า! ฉันเลิกกับเขาแล้ว ฉันเป็นคนบอกเลิกเอง!" เสิ่นฉิงพูดอย่างมั่นใจ
แม้จะอยู่คนละฝั่งโทรศัพท์ เสิ่นฉิงก็สัมผัสได้ถึงสีหน้าตกใจของหวังโยวโยว
"ฉิงฉิง เธอล้อเล่นใช่ปะ?"
"ฉันดูเหมือนคนที่กำลังล้อเล่นกับเธอเหรอ?"
"เหมือน!"
"ไม่เหมือน! เราสองคนเลิกกันจริงๆ"
"ทำไมล่ะ?"
"รอเธอกลับมาแล้วค่อยบอกกัน โทรศัพท์แบบนี้พูดกันไม่รู้เรื่องหรอก" เสิ่นฉิงพูด "แต่ตอนนี้ฉันมีแฟนใหม่แล้ว หล่อกว่าฉินเฟิงเป็นร้อยเท่า ร่างกายก็ดีกว่าเขาอีก!"
"ตายแล้ว! หล่อกว่าฉินเฟิงเป็นร้อยเท่า งั้นเป็นนายแบบหรอ หรือนักแสดงคนนั้น"
"ประมาณนั้นแหละ!"
พูดตามตรง แค่หน้าตากับรูปร่างของเยี่ยนเป่ย ก็ไม่ต่างจากนายแบบเลย ถ้าบอกว่าเป็นนักแสดงก็คงไม่มีใครสงสัย