เฉินฉิงเอ่ยปากขึ้นว่า “แม่คะ หนูกับฉินเฟิงยังอยู่ในช่วงคบหาดูใจกันเลยนะคะ ต่อไปก็ไม่แน่ว่าจะได้แต่งงานกันหรือเปล่า เรื่องแต่งงานเดี๋ยวแม่ก็อย่าเพิ่งพูดถึงเลยนะ”
เธอเองก็ขอตีกรอบไว้ก่อน เพราะเธอกับฉินเฟิงคงไม่ได้แต่งงานกันแน่
“ฉิงฉิง ลูกดูอายุตัวเองสิ ตอนนี้ยังไม่พูดเรื่องแต่งงานอีก จะรอให้ถึงตอนไหนกัน หรือว่าจะรอให้อายุเกินสามสิบ ถูกตราหน้าว่าเป็นสาวเหลือค้างก่อนงั้นเหรอ ตอนนั้นน่ะไม่เนื้อหอมหรอกนะ” หวังหย่าจว๋ว่า
“แม่คะ หนูรู้แล้ว” เฉินฉิงตอบอย่างจนใจ
โดนหวังหย่าจว๋เร่งรัดเรื่องแต่งงานเสียจนเธอแทบจะเป็นโรคซึมเศร้า เดิมทีปีนี้ก็คิดว่าจะตกลงเรื่องแต่งงานกับฉินเฟิงให้มันจบไป แต่ปรากฏว่าฉินเฟิงดันมาทำเรื่องน่าขยะแขยงแบบนี้
แต่น่าเสียดายที่คนข้างนอกนั่นไม่ใช่ฉินเฟิง ดูท่าเธอคงต้องเดินบนเส้นทางที่ถูกเร่งรัดเรื่องแต่งงานเส้นนี้อีกยาวไกลแล้ว…
ไม่นานนัก หวังหย่าจว๋ก็ทำกับข้าวเสร็จ
“แม่คะ เดี๋ยวหนูช่วยยกนะ” เฉินฉิงเป็นเด็กที่รู้ความมาตั้งแต่เล็ก ไม่เคยทำให้คนในครอบครัวต้องเป็นห่วงเลย ยกเว้นแต่เรื่องแต่งงานนี่แหละ ที่ทำให้พ่อแม่ปวดใจไม่เลิก
เฉินฉิงยกกับข้าวมาวางบนโต๊ะอาหาร
วันนี้หวังหย่าจว๋ก็เพราะดีใจที่ได้เจอแฟนของลูกสาว เลยทำกับข้าวมาตั้งเต็มโต๊ะ
“เสี่ยวฉิน มารับประทานข้าวกันเร็ว” เยี่ยนเป่ยที่นั่งอยู่บนโซฟาเห็นหวังหย่าจว๋เรียก ก็เดินมานั่ง
“นั่งลงเถอะเสี่ยวฉิน ป้าไม่รู้ว่าเธอชอบกินอะไร เลยทำส่ง ๆ ไปนะ”
“ลำบากป้าแล้วครับ” เยี่ยนเป่ยตอบอย่างสุภาพ
“ไม่ลำบากเลย ขอแค่ต่อไปเธอกับฉิงฉิงใช้ชีวิตกันอย่างมีความสุขก็พอแล้ว”
เยี่ยนเป่ยยิ้มแหย ๆ
เฉินฉิงเห็นดังนั้น จึงเอ่ยปากว่า “คุณแม่คะ รีบทานข้าวกันเถอะคะ อย่าเพิ่งพูดเรื่องนี้เลย”
“แม่ก็อยากให้พวกเธอรีบแต่งงานกันเร็ว ๆ ไง”
สายตาของหวังหย่าจว๋มองไปที่เยี่ยนเป่ย “เสี่ยวฉินจ๊ะ แม่ฟังฉิงฉิงบอกว่า เธออายุมากกว่าฉิงฉิงหนึ่งปี ปีนี้ก็ยี่สิบแปดแล้วใช่ไหม”
“เอ่อ ใช่ครับคุณป้า” เยี่ยนเป่ยพยักหน้า
“ดูสิ พวกเธอสองคนก็อายุไม่ใช่น้อยแล้วนะ อีกอย่างฉิงฉิงก็คบกับเธอมาตั้งนานแล้ว เธอจะไปปรึกษากับพ่อแม่ของเธอสักหน่อยได้ไหม ให้พวกเธอสองคนได้แต่งงานกันเสียที”
“แม่…” เฉินฉิงร้องอย่างไม่เต็มใจ
ที่หวังหย่าจว๋พูดกับเยี่ยนเป่ยพวกนี้ก็ไร้ประโยชน์ เพราะเขาคงแต่งงานกับเธอไม่ได้อยู่แล้ว
หวังหย่าจว๋เอ่ยปากอีกว่า “เสี่ยวฉิน ได้ยินว่าเธอทำงานอยู่ที่อวี่เจิ้งกรุ๊ปใช่ไหม”
“ใช่ครับคุณป้า”
หวังหย่าจว๋ยิ้ม ในเมืองจิงตูคนที่ทำงานให้อวี่เจิ้งกรุ๊ปได้ล้วนเป็นคนไม่ธรรมดาทั้งนั้น มีทั้งพวกมีวุฒิการศึกษาสูง พวกมีเงิน หรือพวกมีอำนาจ
ตอนนี้เฉินฉิงใจเต้นตึกตัก กลัวว่าเรื่องนี้จะแตก
“แม่คะ เราเร็ว ๆ เถอะ เดี๋ยวกับข้าวก็จะเย็นหมดแล้ว”
“ก็ได้” หวังหย่าจว๋ไม่พูดอะไรมากแล้ว หยิบตะเกียบคีบกับข้าว
“เสี่ยวฉิน เธอก็กินเยอะ ๆ นะ”
“ครับคุณป้า” เยี่ยนเป่ยขานรับ
“…“
หลังจากกินข้าวเสร็จ
เฉินฉิงรีบเร่งให้หวังหย่าจว๋กลับเร็ว ๆ
“แม่คะ นี่ก็เย็นมากแล้ว กลับเถอะนะ ที่นี่เดี๋ยวหนูเก็บเอง”
หวังหย่าจว๋ยิ้ม “จ้ะ แม่รู้ว่าเธอหมายความว่ายังไง งั้นแม่ไม่รบกวนพวกเธอสองคนแล้ว”
พูดจบหวังหย่าจว๋ก็เตรียมจะไป แต่ก่อนไปมองเยี่ยนเป่ยแล้วกำชับว่า “เสี่ยวฉิน จำที่ป้าบอกไว้นะ รีบ ๆ ตกลงแต่งงานกับฉิงฉิงเสีย”
“โอ้ ผมทราบแล้วครับคุณป้า”
“แม่คะ กลับเร็วเถอะ ถ้าไม่กลับ อีกเดี๋ยวฟ้าจะยิ่งมืด”
“จ้ะ ป้าไปละ” พูดจบหวังหย่าจว๋ก็เปิดประตูออกไป
กระทั่งประตูปิดลงเมื่อใด เฉินฉิงถึงได้ถอนหายใจยาวเฮือก “กลับไปได้สักที”
เธอหันกลับมามองเยี่ยนเป่ย “เรื่องเมื่อกี้ขอบคุณมากนะ เดี๋ยวฉันให้ค่าตอบแทน”
เฉินฉิงเดินไปที่โต๊ะอาหารแล้วหยิบมือถือขึ้นมา “ฉันไม่มีเงินสดเยอะ ฉันแอดวีแชตเธอดีกว่า จะได้โอนให้”
เยี่ยนเป่ยเงยหน้ามองเธอ “ไม่ต้องหรอก วันนี้ฉันก็ได้กินข้าวฟรีไปมื้อหนึ่งแล้ว”
“ไม่ได้นะ เป็นไปได้ว่าต่อไปก็อาจต้องขอให้เธอช่วยอีก” เฉินฉิงคงหาแฟนที่เหมาะสมไม่ได้ในเร็ว ๆ นี้ ถ้าหวังหย่าจว๋ถามขึ้นมาจะทำยังไง ผู้ชายตรงหน้าที่แกล้งทำเป็นแฟนนี่ก็ถือว่าไม่เลว อย่างน้อยก็ไม่แตก
จู่ ๆ เยี่ยนเป่ยก็เงยหน้า มองเฉินฉิงด้วยความประหลาดใจ “อยากให้ฉันช่วยอีกเหรอ แล้วแฟนของเธอล่ะ”
เฉินฉิงชะงักก่อนพูดว่า “เลิกกันแล้ว แต่แม่ฉันยังไม่รู้”
“เขาชื่อฉินเฟิงใช่ไหม”
“อืม เอาล่ะ เราไม่พูดถึงเขาแล้ว” จู่ ๆ นัยน์ตาเฉินฉิงก็เริ่มปริ่มน้ำ
“เขาทำให้คุณเสียใจงั้นเหรอ”
“ใช่ พูดได้เลยว่า ทำให้ฉันเสียใจมาก” เฉินฉิงพูดแล้วเบี่ยงประเด็น “ไม่ต้องห่วงนะ ต่อไปนี้ถ้าเธอรับบทเป็นแฟนฉัน ฉันเองก็ไม่ให้เธอเสียแรงเปล่า จะให้ค่าตอบแทน”
“ติ๊ง—ติ๊ง—”
มือถือของเยี่ยนเป่ยมีข้อความเข้า
เขาหยิบมือถือออกมาดู
[คุณชายเยี่ยน ท่านพ่อสั่งให้อายัดบัตรธนาคารทั้งหมดของคุณแล้ว ถ้ายังไม่กลับมาแต่งงานกับคุณหลิวซินซินก็คราวนี้ล่ะ]
สีหน้าของเยี่ยนเป่ยหม่นลงทันที
จบเห่แล้ว ไม่ใช่แค่กลับบ้านไม่ได้เท่านั้น ยังไม่มีเงินใช้อีก ถึงขั้นนี้แล้ว เขาก็ไม่มีทางกลับไปแต่งงานกับผู้หญิงที่เขาไม่เคยรักเลยแน่
ดูท่าทางคงต้องตกลงตามที่เฉินฉิงขอแล้ว
เขาเงยหน้าขึ้นมองเฉินฉิง “ก็ได้…” เยี่ยนเป่ยเปิดคิวอาร์โค้ดในมือถือให้เฉินฉิงดู “เพิ่มเพื่อน สแกนฉันเลย”
เฉินฉิงเปิดมือถือสแกนคิวอาร์โค้ดในมือถือเยี่ยนเป่ย “ฉันโอนให้พันนึง ถ้าต่อไปยังต้องให้เธอช่วยอีก ก็ช่วยฉันทีละครั้ง ให้ทีละพัน”
เยี่ยนเป่ยพยักหน้า
เมื่อก่อนนี้แค่พันเดียวสำหรับเขา หล่นบนพื้นเขาก็ไม่ยอมก้มเก็บด้วยซ้ำ แต่ว่าตอนนี้นอกจากเงินพันนี้เขาหมดตัวแล้ว
วินาทีต่อมา
เขาก็ได้รับเงินโอนจากเฉินฉิง
“ขอบคุณนะ”
เขากำลังจะไป จู่ ๆ ก็หยุดชะงัก หันกลับมามองเฉินฉิง “ฉันไม่ค่อยชินกับแถวนี้เลย คุณช่วยบอกหน่อยได้ไหมว่าใกล้ ๆ นี้มีโรงแรมไหนบ้าง”
เฉินฉิงอึ้งไป “คุณจะพักโรงแรมเหรอคะ”
“อืม”
เฉินฉิงชำเลืองมองเยี่ยนเป่ยแวบหนึ่ง ดูท่าที่เขาพูดเมื่อกี้คงเป็นเรื่องจริง ไม่มีบ้านแล้ว เขาก็น่าสงสารอยู่ เมื่อกี้ที่เขาช่วยเธอ ก็ดูไม่เหมือนคนไม่ดี
เฉินฉิงพูดขึ้นว่า “งั้นวันนี้คุณพักที่นี่ก่อนก็ได้นะ”
เยี่ยนเป่ยลังเล “นี่…ไม่ค่อยดีมั้ง”
“ยังไงคุณก็ไม่มีบ้าน แล้วดึกดื่นขนาดนี้จะไปหาโรงแรมก็ไม่ค่อยสะดวก ที่นี่ฉันมีห้องพักสองห้องพอดี คุณพักอีกห้องหนึ่งก็แล้วกัน แต่ว่าฉันขอบอกไว้ก่อนนะ ที่ฉันให้คุณอยู่ต่อนี่ก็เพราะเมื่อกี้คุณช่วยฉัน ไม่ได้มีความหมายอื่น แล้วคุณเองก็อย่าคิดอะไรเป็นอื่นเชียว” เฉินฉิงพูด
เยี่ยนเป่ยพยักหน้า “งั้น ก็ขอบคุณนะ”
“ไม่เป็นไร” เฉินฉิงว่า “เดี๋ยวฉันเก็บโต๊ะ ถ้าเธอเหนื่อยก็ไปอาบน้ำพักผ่อนเถอะ”
เฉินฉิงชี้ไปที่ห้องนอนด้านหนึ่ง “เดี๋ยวเธอกลับไปนอนที่ห้องนอนนี้ อีกห้องเป็นของฉัน”
“อืม” เยี่ยนเป่ยรับคำ แล้วเดินเข้าห้องน้ำไป
ส่วนเฉินฉิงก็เดินเข้าไปในครัว เริ่มเก็บจานชามที่เพิ่งกินเสร็จ
ทันใดนั้นเธอก็รู้สึกถึงเงาร่างสูงใหญ่ร่างหนึ่งมายืนอยู่ข้างหลัง