เสิ่นฉิงมองหวังโยวโยวกินข้าวอย่างเอร็ดอร่อยแล้วยิ้ม "คุณหนูของฉัน อร่อยก็กินให้เยอะ ๆ ไม่มีใครแย่งกับเธอหรอก ค่อย ๆ กิน อย่าให้ติดคอล่ะ"
หวังโยวโยวหยุดชะงัก ปากที่เต็มไปด้วยอาหารเอ่ยขึ้น "ไม่เป็นไรหรอก! ฉิงฉิง เธอก็กินด้วยสิ มากขนาดนี้ฉันคนเดียวกินไม่หมดหรอก"
"ได้!" เสิ่นฉิงก็หยิบตะเกียบขึ้นมา คีบอาหารอย่างสง่างาม
......
ถึงแม้หวังโยวโยวจะกินดูมูมมาม แต่เธอก็กินเสร็จเร็วมาก เหลืออาหารไว้อีกเยอะ
"โยวโยว เธอแน่ใจนะว่าจะไม่กินอีกแล้ว!"
หวังโยวโยวส่ายมือ "ไม่กินแล้ว ฉันอิ่มมากแล้ว"
"แล้วที่เหลือเยอะขนาดนี้ก็ทิ้งไม่ได้สิ!" เสิ่นฉิงไม่ชอบการทิ้งของมาตั้งแต่เด็ก โดยเฉพาะข้าว ตอนเด็ก ๆ พ่อแม่เคยเล่าให้ฟังว่ามีคนอีกหลายพื้นที่ที่อดข้าว ดังนั้นจึงไม่ควรทิ้งข้าว
ตั้งแต่นั้นมา คำว่า "การทิ้งข้าวเป็นสิ่งที่น่าละอาย" ก็ฝังลึกอยู่ในใจของเธอ
"ฉิงฉิง ไม่งั้นเธอห่อกลับไปให้แฟนเธอกินสิ!"
เสิ่นฉิงคิดอยูครู่หนึ่ง เยี่ยนเป่ยแทบจะไม่เคยกินของข้างนอกเลย ดังนั้นห่อกลับไปให้เขาลองชิมก็ดีเหมือนกัน แถมยังไม่ต้องทิ้งของด้วย
"งั้นก็ได้ ฉันจะห่อกลับไป!"
"ฉิงฉิง เธอนี่คิดถึงแต่แฟนเธอไปได้ทุกเรื่องเลยนะ!" หวังโยวโยวแซว