หลังจากวางสายไป เยี่ยนเป่ยก็เดินไปหาเจ้านาย
เจ้านายที่นั่งอยู่ที่บาร์เห็นเยี่ยนเป่ยเดินเข้ามา ก็เหลือบตามองขึ้นมาเล็กน้อยแล้วเอ่ยปากว่า "หนุ่มน้อย เหนื่อยแล้วหรือไง ไม่อยากทำแล้วล่ะสิ"
เยี่ยนเป่ยส่ายหน้า "ไม่ใช่ครับเจ้านาย วันนี้ผมอยากลาหยุดก่อนเวลาสองชั่วโมง เพราะต้องไปบ้านแฟนสาวครับ"
เจ้านายจ้องเยี่ยนเป่ยอยู่สองสามวินาที แล้วพูดว่า "หนุ่มน้อย นายมีแฟนแล้วเหรอเนี่ย?"
"ครับ!"
"ได้! ฉันยอมให้แกเลิกก่อนสองชั่วโมง แต่พรุ่งนี้แกต้องมาทำก่อนเวลาสองชั่วโมง เพื่อชดเชยเวลาสองชั่วโมงของวันนี้" เจ้านายพูด
"ได้ครับ!" เยี่ยนเป่ยตอบตกลงอย่างไม่รีรอ
"หนุ่มน้อย ฉันมองแกอยู่นะ แกมีแวว!
เยี่ยนเป่ยเอ่ย "ขอบคุณครับเจ้านาย ผมไปทำงานต่อก่อนนะครับ"
"ได้ ไปเถอะ!"
จากนั้นเยี่ยนเป่ยก็กลับไปทำงานต่อ
ระหว่างที่เช็ดโต๊ะไปได้ครึ่งทาง โทรศัพท์ของเยี่ยนเป่ยก็ดังขึ้น เขานึกว่าเป็นเสิ่นฉิงโทรมา รีบหยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋าโดยที่มือยังไม่ทันได้เช็ด
รับสาย
ยังไม่ทันที่เขาจะเอ่ยปาก ก็มีเสียงของหยางเจี้ยนดังมาจากปลายสาย
"คุณชายเยี่ยน ท่านประธานถามว่ายังก่อกวนไม่พออีกเหรอ พอแล้วก็กลับมาเถอะครับ!"
"ไม่กลับ!" เยี่ยนเป่ยพูดสั้น ๆ ทันควัน
"คุณชายเยี่ยน ท่านอยู่ที่ไหนกันแน่ครับ ท่านประธานสั่งอายัดบัตรเครดิตของท่านแล้ว และบริษัทใหญ่บริษัทน้อยในจิงตู ท่านประธานก็ประกาศแล้วว่าห้ามรับท่านเข้าทำงาน แล้วท่านจะใช้ชีวิตยังไงครับ!"