เสิ่นฉิงรีบหันกลับมา เยี่ยนเป่ยยืนอยู่ข้างหลังเธอ "ทำไมคุณยังไม่ไปอาบน้ำนอนล่ะ" เยี่ยนเป่ยยืนใกล้เธอขนาดนี้ สายตาเธอเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น
"ที่บ้านคุณมีชุดนอนผู้ชายไหม"
"ไม่มี!" เสิ่นฉิงพูด คนจรจัดคนหนึ่งยังเรื่องมากอีก
เยี่ยนเป่ยหันหลังเดินจากไป เสิ่นฉิงนึกขึ้นได้ว่า ช่วงที่ผ่านมาเธอซื้อชุดนอนไว้ให้ฉินเฟิงหนึ่งชุด ยังไม่แกะถุง ตั้งใจจะให้ฉินเฟิงแต่ก็ไม่มีโอกาส ตอนนี้เก็บไว้ก็ไม่มีประโยชน์แล้ว
เธอเดินออกจากครัว ร้องเรียกเยี่ยนเป่ยไว้ "เดี๋ยวก่อน"
เยี่ยนเป่ยหันกลับมา "มีอะไรเหรอ"
"ฉันนึกขึ้นได้ ที่บ้านมีชุดนอนใหม่ตัวหนึ่ง เดี๋ยวฉันจะไปหยิบให้"
"ขอบคุณ!"
เยี่ยนเป่ยได้แต่นั่งลงบนโซฟา รอเสิ่นฉิงไปหยิบชุดนอนให้ ที่จริงเขาไม่อยากรบกวนขนาดนี้ แต่ตอนฝนตกเมื่อวันนี้เสื้อผ้าเปียกไปหมด ตอนนี้ยังชื้นๆ อยู่
เสิ่นฉิงกลับเข้าไปในครัว จัดการเก็บกวาดเสร็จอย่างรวดเร็ว แล้วก็เดินออกมา
เธอเดินเข้าห้องนอน หยิบชุดนอนที่ยังไม่แกะถุงออกมาชุดหนึ่ง ยื่นให้เยี่ยนเป่ย "ชุดนี้ให้คุณเลย! ยังไงฉันก็ใส่ไม่ได้"
เยี่ยนเป่ยเหลือบมองเสิ่นฉิงแล้วรับชุดนอนไป
เขาถือชุดนอนเดินเข้าห้องน้ำ
ส่วนเสิ่นฉิงก็นั่งลงบนโซฟา จู่ๆ ก็นึกถึงการทรยศของฉินเฟิงขึ้นมา ขอบตาของเธอแดงขึ้นโดยไม่รู้ตัว
ทรยศก็ไม่พอ ยังมาเป็นกับเพื่อนสนิทของตัวเองอีก เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นกับใครก็รับไม่ได้ทั้งนั้น