เฉินฉิงไม่ให้โอกาสเยี่ยนเป่ยได้พูดเลยสักนิด
เธอเอ่ยปากอีกครั้ง “ฉันรู้ว่านายไม่มีเงิน นายวางใจเถอะ ต่อไปนี้ฉันเลี้ยงนายเอง เงินเดือนเดือนละหมื่นกว่าของฉันยังไงก็พอเลี้ยงนายได้ บ้านกับรถฉันก็มี! ถ้านายรู้สึกว่าฉันหน้าตาไม่ดี อันนั้นฉันช่วยไม่ได้ ได้แต่ต้องพานายไปเช็กสายตาก่อนแล้ว ปัญหาสายตานายนี่ต้องหนักมากแน่ๆ”
เยี่ยนเป่ยชะงักไปครู่หนึ่ง “ได้! ผมตกลง!”
ในสายตาของเยี่ยนเป่ย เด็กสาวตรงหน้าคนนี้หน้าตาดีทีเดียว เมื่อเทียบกับหลิวซินซินแล้ว ดูเหมือนเธอจะเด่นกว่าอยู่ไปหลายส่วนด้วยซ้ำ
สำหรับเขาที่ย่ำแย่จนหาทางไปไม่เจอ การตกลงเป็นแฟนของเฉินฉิงก็ไม่ใช่เรื่องแย่อะไร อย่างน้อยเขาก็ไม่ต้องหันไปนอนข้างถนน
แค่เรื่องที่เขาตัดขาดกับตระกูลเยี่ยนแล้ว เขาไม่รู้จะบอกเฉินฉิงยังไง
ช่างเถอะ ไม่บอกดีกว่า รอให้มีโอกาสเหมาะๆ ค่อยบอกสถานะที่แท้จริงของเขาก็แล้วกัน
ในเมื่อเยี่ยนเจียงซานไม่ให้เขากลับไป งั้นเขาก็จะไม่กลับไปแล้ว…
เฉินฉิงหัวเราะเบาๆ “ดี! งั้นก็ตกลงตามนี้ ต่อไปนี้นายก็เป็นแฟนฉัน ฉันก็เป็นแฟนนาย!”
เยี่ยนเป่ยยกยิ้มมุมปาก พยักหน้า
เขาถึงขั้นถูกผู้หญิงเลี้ยง ฟังดูเหลวไหลสิ้นดี จะต่างอะไรกับเด็กเลี้ยงล่ะ ไม่นึกเลยว่าฉายาเด็กเลี้ยงจะมาตกบนหัวเขา เป็นสิ่งที่เขาตลอดสามสิบปีที่ผ่านมานึกไม่ถึงเลยแม้แต่ในฝัน