นอกนครหลวง บนเขาใกล้ศาลาสิบลี้
เจิ้นหนานอ๋องควบม้าอยู่บนหลังม้า กวาดตามองรอบด้านแล้วขมวดคิ้ว “นี่หรือสถานที่ดีที่พวกเจ้ากล่าวถึง? เปิ่นหวังเห็นแล้วก็ธรรมดาเท่านั้น”
“ท่านอ๋องโปรดอย่าเพิ่งร้อนพระทัย ภูเขาลูกนี้ดูเผิน ๆ เหมือนธรรมดา ทว่ามีสัตว์ดุร้ายอาศัยอยู่ มีคนเคยเห็นเสือปรากฏตัวแถวนี้พ่ะย่ะค่ะ” ผู้ใต้บังคับบัญชาของเจิ้นหนานอ๋องรีบกล่าว
“เสือหรือ? ฟังดูน่าสนใจขึ้นมาบ้างแล้ว” เจิ้นหนานอ๋องพยักหน้าอย่างพอใจ
พวกเขาเที่ยวค้นหาทั่วทั้งภูเขาอยู่รอบหนึ่ง แต่ก็ไม่พบร่องรอยของเสือ
เจิ้นหนานอ๋องหมดความอดทน “สถานที่บัดซบอันใดกัน? นอกจากกระต่ายแล้วก็ไม่มีอะไรสักอย่าง ยังกล้าพูดถึงเสืออีก ไม่มีแม้แต่เงา!”
กล่าวจบ เจิ้นหนานอ๋องก็ควบม้าทำท่าจะจากไป
“อ๊า เสือ... มีเสือ...”
เสียงร้องด้วยความหวาดกลัวดังขึ้นจากที่ไม่ไกลนัก
ดวงตาเจิ้นหนานอ๋องเป็นประกาย “เสือหรือ? ไป ไปดูกัน!”
เจิ้นหนานอ๋องและคนของเขาตามเสียงไป
เมื่อมาถึงนอกถ้ำแห่งหนึ่ง ก็พบชาวบ้านจากหมู่บ้านใกล้เคียงหลายคนกำลังหน้าซีดเผ่นหนี
“พวกเจ้าหนีอะไรกัน?” เจิ้นหนานอ๋องสั่งให้คนขวางชาวบ้านเหล่านั้นไว้ แล้วเอ่ยถาม
ชาวบ้านที่ถูกขวางไว้หน้าซีดเผือด “เสือ... ข้างในมีเสือ...”
“เสืออยู่ที่ใด?” เจิ้นหนานอ๋องถามอย่างร้อนใจ ดวงตาเป็นประกาย
ชาวบ้านชี้ไปยังถ้ำ “ข้างใน เสืออยู่ข้างใน”
“ดียิ่ง! ในที่สุดเปิ่นหวังก็หาเจอแล้ว! ไป ตามเปิ่นหวังไปล่าเสือ!”
เจิ้นหนานอ๋องพาคนมุ่งหน้าไปยังถ้ำแห่งนั้นทันที เสือตัวนั้นเขาหมายมั่นจะล่าให้ได้