“เจ้าคิดจะจัดการเจิ้นหนานอ๋องอย่างไร? เขาไม่เหมือนอ๋องไร้ความสามารถในเมืองหลวงพวกนั้น เขาปกป้องชายแดนทางใต้มาหลายปี มีความดีความชอบทางการทหารโดดเด่น อีกทั้งยังเป็นคนเจ้าแผนการ การกลับเมืองหลวงครานี้หลังข้าขึ้นครองราชย์ ย่อมมิได้มีจุดประสงค์เรียบง่ายแน่”
“รู้อยู่แก่ใจว่าเจ้าเป็นคนที่ข้าคุ้มครอง ยังกล้าลงมือกับเจ้าอย่างโหดเหี้ยม เจิ้นหนานอ๋องกำลังจงใจท้าทายข้า”
เซียวจิ่วเยวียนไม่อยากให้จิ่วจิ่วเผชิญหน้ากับเจิ้นหนานอ๋องโดยตรง
แม้จิ่วจิ่วจะเฉลียวฉลาดและมีวิธีรับมือมากมาย
แต่เจิ้นหนานอ๋องหาใช่คนดีไม่
หากเผชิญหน้ากันตรงๆ จิ่วจิ่วอาจไม่เสียเปรียบ ทว่าเจิ้นหนานอ๋องลอบใช้เล่ห์กลเบื้องหลังขึ้นมาจะทำอย่างไร?
เช่นเรื่องในวันนี้
จิ่วจิ่วเกือบเกิดเรื่องขึ้นแล้ว
“ไม่ได้! แค้นของข้า ข้าจะชำระเอง!”
จิ่วจิ่วยืนกรานจะชำระแค้นด้วยตนเอง
หลังจากเซียวจิ่วเยวียนเกลี้ยกล่อมไม่สำเร็จ ก็ได้แต่รับปากอย่างจนใจ
ข่าวจิ่วจิ่วได้รับบาดเจ็บแพร่ไปถึงหูเฉินอวิ๋นฝานและคนอื่นๆ
วันนั้น เฉินอวิ๋นฝานกับเจียงเผยจวินพากันเข้าวังมาเยี่ยมจิ่วจิ่ว
เมื่อเห็นแขนของจิ่วจิ่วพันผ้าไว้เสียแน่นหนา แววตาของเฉินอวิ๋นฝานผู้มีอุปนิสัยอ่อนโยนมาแต่ไหนแต่ไรพลันฉายโทสะ
“ใครเป็นคนทำ?” เฉินอวิ๋นฝานถามจิ่วจิ่ว
จิ่วจิ่วตอบตามจริง “เจิ้นหนานอ๋อง”
เฉินอวิ๋นฝานนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้น ณ หอเถาเที่ยวันนั้นทันที ตอนที่มีเรื่องกระทบกระทั่งกับจวิ้นจู่ลั่วเสีย
“เป็นเพราะเรื่องที่เกิดขึ้น ณ หอเถาเที่ยวันนั้นหรือ?”
จิ่วจิ่วยักไหล่ “น่าจะใช่ ก่อนหน้านี้ข้ากับเจิ้นหนานอ๋องไม่เคยข้องเกี่ยวกันมาก่อน”
เจียงเผยจวินเคยได้ยินเซียวหยวนเล่าเรื่องวันนั้น จึงขมวดคิ้วกล่าวทันที “วันนั้นเป็นเพียงเรื่องปากเสียงระหว่างเด็กสาว เจิ้นหนานอ๋องมีฐานะสูงส่ง เป็นทั้งท่านอ๋องและผู้อาวุโสของเจ้า เหตุใดจึงลงมือกับเจ้าอย่างโหดเหี้ยมเช่นนี้?”