“ติงซาน”
จิ่วจิ่วคาดเดาไว้นานแล้วว่าพวกเฒ่าหัวแข็งเหล่านี้คงไม่ยอมรับความเก่งกาจของนางง่าย ๆ
ดังนั้นนางจึงเตรียมการไว้แต่เนิ่น ๆ
ติงซานขานรับ ก่อนหยิบก้อนสิ่งของจุดไฟแล้วขว้างออกไป
“ตูม!”
เสียงระเบิดดังสนั่น พื้นดินไม่ไกลนักพลันเกิดหลุมขนาดใหญ่
เหล่าขุนนางกรมกลาโหมยังไม่ทันรู้ว่าเกิดเรื่องอันใดขึ้น
ก็ได้ยินจิ่วจิ่วกล่าวว่า “นี่คือดินปืนที่ข้าคิดค้นขึ้น มีส่วนคล้ายระเบิดอัสนีเพลิง ทว่าทั้งวิธีผลิตและต้นทุนต่ำกว่ามาก สามารถนำไปใช้ในสนามรบได้เป็นวงกว้าง เหมาะแก่การใช้ยามตีเมืองเป็นที่สุด”
“นอกจากนี้ยังใช้ระเบิดภูเขาเปิดทาง สร้างถนน หรือรื้อบ้านได้ ขอบเขตการใช้งานกว้างขวางยิ่งนัก”
“เรียกได้ว่าเป็นของวิเศษที่ขาดไม่ได้ ทั้งยามท่องเที่ยวและยามกำจัดศัตรู!”
จิ่วจิ่วแนะนำอย่างออกรส จนเกือบหลุดปากว่า “ทุกท่านยังลังเลอันใดกันอีก? ไม่ต้องจ่ายเก้าพันเก้าร้อยเก้าสิบเก้า จ่ายเพียงเก้าร้อยเก้าสิบแปด ก็พาความสงบสุขกลับบ้านได้แล้ว!”
ทว่านางถูกขัดจังหวะเสียก่อน
“จวิ้นจู่ พอแล้ว” เฉินอวิ๋นฝานเตือนจิ่วจิ่วเสียงเบา
จิ่วจิ่วจึงได้สติ กลืนคำที่ยังกล่าวไม่จบกลับลงคอ
นางหันไปถามขุนนางกรมกลาโหมทั้งหลายว่า “พวกท่านยังมีเรื่องใดอยากถามอีกหรือไม่?”
“มะ...ไม่มีแล้ว” เสนาบดีกรมกลาโหมส่ายหน้าเป็นกลองป๋องแป๋ง
ขุนนางอีกหลายคนต่างก็พากันส่ายหน้า
ใช่ว่าพวกเขาไม่มีเรื่องอยากถาม
แต่มีเรื่องอยากถามมากเกินไปต่างหาก
บัดนี้คำถามทั้งหลายพัวพันตีกันยุ่งเหยิงอยู่ในหัว พวกเขาจึงไม่รู้ว่าควรเริ่มถามข้อใดก่อน