“นั่นคือสิ่งใด?”
“อีกาดำ... เหตุใดจึงมีอีกาดำมารวมตัวกันมากมายถึงเพียงนี้?”
“สวรรค์! อีกาดำมากมายเพียงนี้คิดจะทำสิ่งใด?”
……
เสียงวิพากษ์วิจารณ์ดังระงมไปทั่ว
ทว่าในยามนั้นเอง
ภาพวาดในมือจิ่วจิ่วพลันลอยขึ้นกลางอากาศ
อีกาดำเหล่านั้นต่างพากันมุ่งไปยังภาพวาดที่ลอยอยู่กลางฟ้า
“กา—”
“กา กา—”
เสียงร้องของอีกาดำดังก้องต่อเนื่องกันไม่ขาดสาย
อีกาดำบางส่วนบินเข้าไปใช้ร่างของตนรองรับภาพวาดเอาไว้
ส่วนที่เหลือโผบินวนเวียนรอบภาพวาด พลางส่งเสียงร้องกา ๆ
ถึงกระนั้น ก็ไม่มีอีกาดำตัวใดทำให้ภาพวาดเสียหายแม้แต่น้อย
พวกมันโผบินวนเวียนรอบภาพอย่างระมัดระวัง กระทั่งไม่กล้าแตะต้องแม้เพียงนิด
ท่าทางราวกับภาพวาดตรงหน้าเป็นสมบัติล้ำค่าของพวกมัน
ทั้งระมัดระวัง ทั้งทะนุถนอมอย่างดี
ผู้คนต่างมองภาพตรงหน้าด้วยความตื่นตะลึง
จนกระทั่งเสียงใสไร้เดียงสาของจิ่วจิ่วดังขึ้น “ดูพอหรือยัง? หากดูพอแล้วก็คืนภาพให้ข้า”
สิ้นเสียงของจิ่วจิ่ว
อีกาดำเหล่านั้นก็หอบภาพวาดมาวางตรงหน้าจิ่วจิ่วจริง ๆ
อีกาดำมากมายโผบินวนเวียนอยู่เหนือศีรษะจิ่วจิ่ว
คล้ายกำลังส่งเสียงยินดี หรือไม่ก็เฝ้ารอสิ่งใดบางอย่าง
จิ่วจิ่วยื่นมือรับภาพวาดคืน แล้วโบกมือให้อีกาดำทั้งหลาย “เอาละ ดูกันแล้วก็กลับไปเถิด!”
ภาพอันน่าตื่นตะลึงเกิดขึ้นอีกครั้ง
ฝูงอีกาดำดำทะมึน เมื่อได้ยินคำพูดของจิ่วจิ่ว ต่างก็กระพือปีกบินจากไปจริง ๆ
ราวกับเข้าใจคำพูดของจิ่วจิ่วอย่างแท้จริง
“นี่ ภาพวาดของราชันผู้นี้เสร็จแล้ว พวกเจ้าจะดูหรือไม่?”
เห็นเหล่าอาจารย์ผู้คุมสอบยังไม่หายจากอาการตื่นตะลึงเมื่อครู่ มุมปากของจิ่วจิ่วจึงยกขึ้นเล็กน้อย ก่อนเอ่ยถามเสียงดัง