“เจ้าว่าอะไรนะ? พูดอีกครั้งซิ!”
จิ่วจิ่วหรี่ตามองเจ้าก้อนแป้งอ้วน แววตาเปี่ยมประกายอันตราย
เจ้าก้อนแป้งอ้วนหดคอ พอกำลังจะพูด ก็สัมผัสได้ถึงไอสังหารรุนแรงที่แผ่มาจากด้านหลัง
เขาสั่นเทิ้มไปทั้งร่างก่อนหันกลับไปมอง แล้วก็เห็นเซียวจิ่วเยวียนนั่งอยู่บนรถเข็น มองเขาจากด้านหลัง
“อย่างเจ้าน่ะหรือ คู่ควรด้วย?”
ใบหน้าเซียวจิ่วเยวียนดำคล้ำราวกับถ่าน สายตาที่มองเจ้าก้อนแป้งอ้วนเปี่ยมด้วยไอสังหาร
เจ้าก้อนแป้งอ้วนกลืนน้ำลายสองครั้ง ก่อนจะตกใจจนหลบไปอยู่ด้านหลังพี่ชายของตน
เฉินอวิ๋นฝานเอ่ยขึ้นว่า “ถวายคำนับไท่จื่อพ่ะย่ะค่ะ”
“ไท่...ไท่จื่อหรือ?” เจ้าก้อนแป้งอ้วนตะลึงงัน
เฉินอวิ๋นฝานกล่าวต่อว่า “น้องชายของกระหม่อมซุกซนไม่รู้ความ วาจาที่เอ่ยออกไปล่วงเกินอยู่หลายส่วน ขอไท่จื่อโปรดอภัยพ่ะย่ะค่ะ”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เซียวจิ่วเยวียนเพียงแค่นเสียงเย็นชา ก่อนทิ้งท้ายว่า “เจ้าเองก็ไม่ใช่คนดีอะไร”
กล่าวจบก็สั่งให้จุยอิ่งพาจิ่วจิ่วเข้ามา
จุยอิ่งก้าวไปข้างหน้า แล้วกระซิบกับจิ่วจิ่วว่า “จวิ้นจู่น้อย ล่วงเกินแล้วพ่ะย่ะค่ะ!”
ครั้นอุ้มจิ่วจิ่วขึ้นมา เห็นนางยังคิดขัดขืน จุยอิ่งจึงเตือนเสียงเบาว่า “ฝ่าบาทกำลังทรงกริ้ว จวิ้นจู่น้อยอย่าก่อเรื่องอีกเลยพ่ะย่ะค่ะ”
เสี่ยวเยวียนจื่อกำลังโกรธหรือ?
เหตุใดกัน?
จิ่วจิ่วเอียงคอมองใบหน้าของเซียวจิ่วเยวียน
เห็นสีหน้าเขาดำคล้ำจริงดังว่า
นางคิดในใจว่า เสี่ยวเยวียนจื่อถูกสวมเขาหรือ?
ไม่ถูกสิ แสงจันทร์อันงดงามในความทรงจำของเสี่ยวเยวียนจื่อคือแม่เลี้ยงของเขา หากจะสวมเขา ก็ต้องเป็นเขาสวมให้ผู้อื่น
อีกฝ่ายยังเป็นบิดาแท้ๆ ของเขาเสียด้วย
“เจ้ากำลังคิดฟุ้งซ่านเรื่องอะไรอีก?” เซียวจิ่วเยวียนเคาะศีรษะจิ่วจิ่วพลางถาม