“ไท่จื่อ โปรดช้าก่อน!”
เมื่อได้ยินจิ่วจิ่วกล่าวว่ามีวิธีช่วยชีวิตนางกับบุตรในครรภ์ องค์หญิงใหญ่ก็ลุกพรวดขึ้นด้วยความตื่นเต้น
เซียวจิ่วเยวียนรู้สึกเพียงว่าอ้อมแขนพลันว่างเปล่า จิ่วจิ่วถูกองค์หญิงใหญ่อุ้มไปแล้ว
“องค์หญิง โปรดระวัง อย่าให้พระองค์บาดเจ็บพ่ะย่ะค่ะ” เย่ลี่เสวียนรีบประคององค์หญิงใหญ่ แววตาเต็มไปด้วยความห่วงใย
แต่องค์หญิงใหญ่หาได้สนใจพวกเขาไม่ นางมองจิ่วจิ่วด้วยดวงตาเป็นประกาย แล้วถามว่า “ที่เจ้าพูดเมื่อครู่ เป็นความจริงหรือ?”
“จริงแน่นอน ข้าไม่เคยหลอกคนงาม” จิ่วจิ่วเลียนแบบท่าทางของบุรุษเจ้าชู้ ยื่นมือไปลูบแก้มองค์หญิงใหญ่ทีหนึ่ง
เซียวจิ่วเยวียนเห็นแล้วมุมปากกระตุก
เด็กคนนี้เหมือนผู้ใดกันแน่?
อายุยังน้อยกลับชอบคนงามถึงเพียงนี้
“ดีเหลือเกิน” องค์หญิงใหญ่ปลาบปลื้มจนน้ำตาไหล
เย่ลี่เสวียนรีบเอ่ยปลอบเสียงเบา
เซียวจิ่วเยวียนหันไปมองจิ่วจิ่ว “ลองบอกวิธีของเจ้ามา อย่าเป็นความคิดเหลวไหลก็แล้วกัน”
“ไม่ใช่ความคิดเหลวไหลเสียหน่อย” จิ่วจิ่วถลึงตามองเขา
จากนั้นนางก็ไม่สนใจเขา แล้วเล่าเรื่องที่พวกนางติดตามฝูเป่าเมื่อคืนวานให้เย่ลี่เสวียนกับองค์หญิงใหญ่ฟัง
ท้ายที่สุด นางก็กล่าวกับเย่ลี่เสวียนว่า “อีกสักครู่ ท่านอาเขยผู้งดงามช่วยประกาศรางวัล บอกว่าผู้ใดช่วยท่านอาผู้งดงามกับบุตรในครรภ์ได้ จะเรียกร้องสิ่งใดก็ได้ อาจเป็นทองคำหมื่นตำลึง หรือยศศักดิ์และเบี้ยหวัดสูงก็ได้”
“เมื่อประกาศออกไปแล้ว ข้าจะจัดให้คนพาเห็ดหลินจือเก้าวนมาร่วมรับรางวัล”
เซียวจิ่วเยวียนเข้าใจความคิดของนาง “ฝูเป่าต้องการรักษาองค์หญิงใหญ่ให้หาย เพื่อให้ได้รับความโปรดปรานจากนาง ส่วนเจ้าหาคนพาเห็ดหลินจือเก้าวนที่เล่าลือกันว่าชุบชีวิตคนตาย คืนเนื้อให้กระดูกมาปรากฏตัว ก็เพื่อสร้างความหวาดหวั่นให้ฝูเป่า”