ท่ามกลางสายตาซาบซึ้งจนน้ำตาคลอขององค์หญิงใหญ่ ฝูเป่ากล่าวด้วยสีหน้าเคร่งขรึมว่า “หม่อมฉันจะลองสุดความสามารถ แต่โอกาสสำเร็จมีไม่ถึงสามส่วน องค์หญิงใหญ่โปรดเตรียมใจไว้ด้วย”
“มีแค่สามส่วนหรือ?” องค์หญิงใหญ่กุมอก น้ำเสียงร้อนรน
เมื่อเห็นฝูเป่าพยักหน้า องค์หญิงใหญ่ก็รีบซักถาม “หรือไม่มีวิธีอื่นอีก? ฝูเป่า เจ้าเป็นผู้มีวาสนามหาศาล ช่วยคิดหาทางให้ข้าทีเถิด ข้าขอร้องเจ้าแล้ว”
เมื่อถูกองค์หญิงใหญ่ร้องขอซ้ำแล้วซ้ำเล่า ฝูเป่าก็แสร้งทำท่าลำบากใจ
ผ่านไปครู่ใหญ่จึงเอ่ยอย่างฝืนใจว่า “วิธีก็มีอยู่ เพียงแต่... เฮ้อ ไม่พูดถึงจะดีกว่า!”
“วิธีใด? ฝูเป่า รีบบอกข้าเถิด ไม่ว่าวิธีใดข้าก็ทำได้ทั้งนั้น” องค์หญิงใหญ่เร่งถาม
เมื่อองค์หญิงใหญ่ซักไซ้หลายครั้ง ฝูเป่าจึงเอ่ยออกมาสี่คำ “ใช้ชีวิตแลกชีวิต”
องค์หญิงใหญ่ชะงัก “ใช้ชีวิตแลกชีวิตหรือ? ต้องใช้ชีวิตของผู้ใดแลก? หรือใช้ชีวิตของใครก็ได้?”
ฝูเป่าส่ายหน้าแล้วอธิบาย “ผู้ที่จะแลกชีวิตกันต้องเป็นญาติทางสายเลือดภายในสามชั่วคน ทั้งยังต้องเป็นเด็กที่มีอายุไล่เลี่ยกัน และยังต้อง...”
องค์หญิงใหญ่ยิ่งฟังก็ยิ่งตื่นตระหนก
เงื่อนไขที่ฝูเป่าเอ่ยออกมา ฟังเผิน ๆ คล้ายจะมีเหตุผลอยู่บ้าง
แต่ยิ่งฟังต่อไป ก็ยิ่งพบว่าแต่ละข้อกลับตรงกับเงื่อนไขของจิ่วจิ่วทุกประการ
แทบจะเอ่ยชื่อจิ่วจิ่วออกมาตรง ๆ อยู่แล้ว
องค์หญิงใหญ่ตกตะลึงอยู่ในใจ ทว่าสีหน้ากลับไม่เผยพิรุธแม้แต่น้อย
ลังเลอยู่นาน นางก็คล้ายตัดสินใจเด็ดขาดแล้วกล่าวว่า “หากข้าหาคนที่ตรงตามเงื่อนไขเหล่านี้ที่เจ้าพูดมาได้ โอกาสสำเร็จจะเพิ่มเป็นกี่ส่วน?”
“ใช้ชีวิตแลกชีวิต โอกาสสำเร็จสูงถึงแปดส่วน” ฝูเป่าตอบ