“สิ่งใดหรือ?” เมื่อเห็นว่าแพทย์เฒ่าเฉินรู้เรื่องนี้จริง เซียวจิ่วเยวียนก็เอ่ยถามทันที
แพทย์เฒ่าเฉินกล่าวด้วยสีหน้าเคร่งขรึม “มันคือน้ำมันศพ กลั่นจากซากลูกช้าง ข้าเคยเห็นที่แคว้นเชียง ที่นั่นมีคนใช้น้ำมันชนิดนี้ควบคุมช้างยักษ์”
เซียวจิ่วเยวียนขมวดคิ้ว “เมื่อครู่ท่านหมอหลวงกล่าวว่าได้กลิ่นประหลาด กลิ่นนั้นมาจากที่ใดหรือ?”
แพทย์เฒ่าเฉินไม่ตอบ เพียงเงยหน้ามองจิ่วจิ่ว
จิ่วจิ่วเลิกคิ้ว “เจ้าคนแก่ เจ้ามองราชันผู้นี้ทำไม?”
“หรือเจ้าคิดจะบอกว่าราชันผู้นี้ใช่สิ่งน่าขยะแขยงนั่นควบคุมช้างยักษ์ให้ทำร้ายผู้คน?”
แพทย์เฒ่าเฉินรีบโบกมือ “จวิ้นจู่น้อยอย่าเข้าใจผิด ข้าน้อยมิได้หมายความเช่นนั้น”
จิ่วจิ่วส่งเสียงฮึดฮัด
จากนั้นก็ได้ยินแพทย์เฒ่าเฉินกล่าวว่า “ทว่า ข้าน้อยเคยได้กลิ่นน้ำมันศพจากตัวจวิ้นจู่น้อยจริง แม้จะจางมาก แต่ข้าน้อยมั่นใจว่าเป็นกลิ่นน้ำมันศพที่กลั่นจากซากลูกช้างยักษ์”
“เป็นไปไม่ได้!” จิ่วจิ่วกระโดดขึ้นโต๊ะ ชี้จมูกแพทย์เฒ่าเฉินแล้วซักถาม “เจ้าคนแก่คิดปองร้ายราชันผู้นี้หรือ? ชิงอู๋ ลากเขาออกไปตัดหัว!”
นางเป็นว่าที่ปีศาจใหญ่ จะใช้สิ่งน่าขยะแขยงเช่นนั้นได้อย่างไร?
เจ้าคนแก่ผู้นี้ต้องคิดปองร้ายนางเป็นแน่!
“จวิ้นจู่น้อยโปรดระงับโทสะ”
แพทย์เฒ่าเฉินรีบปลอบ “ข้าน้อยมิได้หมายความเช่นนั้น จวิ้นจู่น้อยลองนึกดูเถิด ช่วงนี้เคยไปสถานที่ซึ่งจุดธูปหอมประหลาดหรือไม่? หรือเคยเข้าร่วมพิธีบวงสรวงอะไรทำนองนั้น?”
จิ่วจิ่วส่งเสียงฮึดฮัด ก่อนตอบโดยไม่ต้องคิด “ไม่เคย เจ้าคนแก่เฒ่าใจร้าย ชิงอู๋ ลากเขาออกไปตัดหัว…”